ஒடிஸா வாழ்க்கை 'கதம் ஹோகையா!'

மிக நீண்ட நாட்களாகி விட்டது பதிவெழுதி. ஒருவித விரக்தி மனப்பான்மையே காரணம். வேலை அலைச்சல், இட மாறுதல் போன்ற காரணங்கள் ஒருபுறமிருக்க, எழுதி என்னத்த கிழிக்கப் போகிறோம் என்ற சலிப்புதான் முக்கிய காரணம். நிறைய வலைப்பதிவர்களும் எழுதுவதை நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட நான்காண்டுளாக வலைப்பதிவு எழுதினாலும் சாதித்தது ஒன்றுமில்லை. ஆரம்பித்த வலைப்பதிவை மூடாமலிருப்பதே பெரிய சாதனைதான்.

எல்லோரும் முகநூல் பக்கம் நகர்ந்திருக்கிறார்கள். இளைஞர்கள் கைப்பேசியின் 'வாட்சப்' செயலியில் தங்களைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதெல்லாம் 'தேவைப்படும் போது பயன்படுத்த' என்ற நிலையிலிருந்து 'அதை பயன்படுத்தாத நேரம் இல்லை' என்ற நிலைமைக்கு மாறியிருக்கிறார்கள். இன்னும் சில நாட்களில் வேறு ஏதாவது வரக்கூடும்.

ஆனாலும் வலைப்பதிவு என்பது நமது மன எண்ணங்களை எழுத்தாக வெளிப்படுத்தவும், அதை நிரந்தரமான ஒரு ஆவணக்காப்பகமாக சேமிக்கவும்  உள்ள ஒரு அருமையான தொழில்நுட்ப வாய்ப்பாகும். வலைப்பதிவின் வளர்ச்சியே தற்போது இணையத் தமிழை முன்னெடுத்துச் செல்கிறது என்றால் அது மிகையில்லை.

புதுக்கோட்டையில் வலைப்பதிவர் திருவிழா கோலாகலமாக நடக்கவிருப்பதை பல நண்பர்களின் வலைப்பதிவுகளிலிருந்தும், நண்பர் திண்டுக்கல் தனபாலன் அவர்களின் பதிவுகளிலிருந்தும் அறிய முடிகிறது. இடைவிடாத பணிகளுக்கு மத்தியிலும் எப்படி இவர்களால் இதுபோன்ற பணிகளை சிரமம் பார்க்காமல் எடுத்து சிறப்பாக நடத்த முடிகிறது என்பது வியப்பாகத்தான் இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு முறையும் வலைப்பதிவர் திருவிழா, புத்தகத் திருவிழா இவற்றிற்குப் போகவேண்டும் என்று முடிவு செய்து வைத்திருப்பேன். ஆனால் முடியாமற் போகும். இந்த மாதிரி தருணங்களில்தான் வேறு ஏதாவது ஊருக்கு இடம் பெயர்ந்திருப்பேன். கடைசியில் ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சும். ஆனால் ஆறுதலான விஷயம் என்னவெனில் புது இடங்களுக்குப் போகும்போது அங்கிருக்கும் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைப்பதுதான்.

ஒரு வழியாக ஒரி(டி)ஸா வாழ்க்கை முடிந்து விட்டது. இப்போது மத்தியப் பிரதேசத்திற்கு வந்திருக்கிறேன். ஒடிஸா வாழ்க்கையைப் பற்றி எழுத முனைந்த தொடர் பாதியிலேயே நிற்கிறது. எழுத நிறைய விஷயம் இருந்தும் ஏனோ ஒரு ஆறுமாதகாலமாக எதையுமே எழுதத் தோணவில்லை. மீண்டும் எனது அனுபவங்களை எழுதலாம் என்று முடிவெடுத்திருக்கிறேன். 

மத்தியப் பிரதேசம் வந்து இரண்டு மாதமாகிறது. இதற்குள் 'சாஞ்சி மற்றும் கஜூரஹோ' என்ற வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களைப் பார்த்தாகிவிட்டது. இதைப் பற்றிய பதிவை எழுதவும் ஆவலாக இருக்கிறது. தொடர்ந்து எழுத வேண்டும் என்ற விருப்பமும் இருக்கிறது. பார்ப்போம்.

அன்புடன்,

கவிப்ரியன்.

தமிழனுக்கு எதிரி யார்?

(ஒடிஸா வாழ் அனுபவங்கள்)

எங்கெல்லாம் தமிழர்கள் இருக்கிறார்களோ அங்கெல்லாம் இந்த ஒற்றுமையின்மையும் இருக்கும்போல! தமிழனுக்கு எதிரி தமிழன்தான் என்பது எனது இந்த பன்னிரெண்டு ஆண்டு கால வெளிநாடு, வெளி மாநில வாழ்க்கையின் போது அனுபவப் பூர்வமாக உணர்ந்திருக்கிறேன்.  

எங்கள் நிறுவனத்தில் ஏற்கனவே என்னுடைய இடத்தில் இருந்தவர் ஒரு தமிழர்தான் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன் அல்லவா? முதன்முறையாக வடநாட்டில் வேலை செய்யப் போகிறோம், தமிழர்கள் யாராவது உடனிருந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

உடன் பணிபுரிபவர்களிடம் விசாரித்தேன். அப்போதுதான் கலிங்கநகரில் சென்னையைச் சேர்ந்த ஒருவர்தான் மாணவர்களுக்கு பயிற்சியளிப்பதாக அறிந்தேன். அங்கு போகத்தானே போகிறோம், பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று அமைதியாகி விட்டேன். அதே நேரத்தில் ஒரு ஐந்து மாதம் சில பணிகளுக்காக நான் கோபால்பூரிலேயே தங்க வேண்டியதாகி விட்டது.

இடைப்பட்ட காலத்தில் மாணவர்கள் விடுதியல் அவர்கள் இரவில் உறங்குவதற்காக கட்டில் ஒன்றை (இரண்டு பேர் தூங்கும் வசதி கொண்டது) வடிவமைத்து, அதை நானே மாணவர்களுக்காக செய்முறைப் பயிற்சியாக மாற்றி மிகக் குறிகிய காலத்தில் பெரிய எண்ணிக்கையில் கட்டில்களை உருவாக்கி எங்கள் தொழில்நுட்பக் கல்லூரியின் முதல்வரிடம் நல்ல பெயர் வாங்கினேன்.

கலிங்கநகரில் அப்போது பயிற்சிக்காக வந்த மாணவர்கள் விடுதியில் தரையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். உடனடியாக என்னை கலிங்கநகருக்கு அனுப்பி அங்கும் இதே போல் கட்டில்களை மாணவர்களை வைத்தே உருவாக்குவது முடிவு செய்தார் முதல்வர். எனவே நான் கலிங்கநகர் இருக்கும் ஜாஜ்பூர் மாவட்டத்திற்குப் பயணமானேன். இது கிட்டத்தட்ட கோபால்பூரிலிருந்து கிட்டத்தட்ட 250கி.மீ.தூரமுள்ளது.

தலைநகர் புவனேஷ்வர், கட்டக் ஆகிய நகரங்களைத் தாண்டி ‘ஜாஜ்பூர் ரோடு’ என்கிற இரயில் நிலையம்தான் நான் இறங்க வேண்டிய இடம். முதல் முறையாக அந்தப் பகுதிகளுக்குப் பயணம் செய்கிறேன். நான் வருவது பற்றி ஏற்கனவே தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்ததால் அதற்கான ஏற்பாடுகள் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையினால் நான் அதைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் கொள்ளவில்லை. இரவு 11 மணி வாக்கில் அங்கு இறங்கி எங்கள் அலுவலக நண்பருக்கு கைப்பேசியிலிருந்து தகவல் சொன்னேன்.

இரயில் நிலையத்தை விட்டு வெளியே வரச்சொன்னார். காரின் எண்ணைக் கொடுத்து வெளியே காத்திருப்பதாகச் சொன்னார். வெளியே வந்த போது அந்தக் குறிப்பிட்ட காரின் அருகே ‘பியர்’ (Beer) பாட்டிலை கையில் வைத்துக் கொண்டு ஒரு நபர் குடித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அருகே சென்று விசாரிக்க எத்தணிக்கையில், ‘நீங்கதான் கவிப்ரியனா’ என்று கேட்டார் அந்த குடித்துக்கொண்டிருந்த நபர். ஆமாம், நீங்கள்தான் ‘சாமுவேல் ராஜ்’ தானே என்று கேட்டேன். ம்… என்று அதிகாரத் தோரணையோடு தலையாட்டிவிட்டு, இந்த வண்டில நீங்க போங்க, நான் நாளைக்கு காலைல புவனேஷ்வர்ல நடக்க இருக்கும் ‘மீட்டிங்குக்கு’ போறேன். ஒண்ணு ஞாபகம் வச்சுக்கங்க நான் மீட்டிங் போறதுனாலதான் இந்த கார் உங்களுக்கு இப்போ கிடைச்சது. இல்லன்னா இன்னைக்கு இரவு முழுவதும் இந்த இரயில்வே நிலையத்துல தூங்கிட்டு பொழுது விடிஞ்சு பேருந்துலதான் போக வேண்டியிருந்திருக்கும் என்று மிரட்டல் பாணியில் சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்.

புதிய இடத்தில் நமக்கு உதவ, தோள் கொடுக்க ஒரு தமிழர் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையில் வந்த எனக்கு முதல் சந்திப்பிலேயே அந்த நபர் எப்படிப் பட்டவர் என்பது புரிந்து போயிற்று. இவனோடு (இதற்க்கபுறம் அவனுக்கென்ன மரியாதை வேண்டிக் கிடக்கிறது) எப்படி வேலை செய்வது என்று போகும் வழியெல்லாம் யோசித்துக் கொண்டே போனேன்.

ஆரம்பமே இப்படி என்றால், இங்கே வேலை செய்வது மிகக் கடினம் என்பது தெரிந்து போயிற்று. ஆனாலும் அவசரப்படக் கூடாது. பார்ப்போம் சமாளிக்க முடியவில்லை எனில் வேலையை உதறிவிட்டுப் போக வேண்டியதுதான் என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன். ஆக இங்கே எனக்கான எதிரி ஒரு தமிழன்தான் என்பது மட்டும் தெளிவாகி விட்டது.

ஆனால் இப்போது நினைத்தால் அவன் என்னை எதிரியாக நினைத்தோ அல்லது தனக்கு போட்டியாக வந்துவிட்டானே என்று நினைத்துதான் அவ்வாறு நடந்திருக்க வேண்டும் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. ஏனென்றால் நான் அங்கு போய்ச் சேர்ந்த சில மாதங்களில் அவனை வேலையிலிருந்தே தூக்கியடிக்கப்பட்ட நிகழ்வு நடந்தேறியது.

மின்சாரமில்லாத சம்சாரி வாழ்க்கை

ஒரு நூறு நூற்றி ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மின்சாரம் கண்டுபிடிப்பதற்கு முன்பு நம்முடைய மூதாதையர்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்துகூட பார்க்க முடியவில்லை. மின்சாரம் வந்த பின்புகூட முக்கியமான நகரங்களில் அதுவும் ஆங்கிலேயர்கள் வசிக்கும் பகுதிகளில்தான் அந்த மின்சாரமும் இருந்திருக்கும். ஆனால் நம் தமிழர்கள் வாழும் பகுதிகளில் பெரும் செல்வந்தர்களைத் தவிர்த்து மின்சாரம் வந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. மின்சாரமில்லாத வாழ்க்கையை அவர்கள் எப்படித்தான் வாழ்ந்திருப்பார்கள் அந்தக் காலத்தில்?

இப்போது நினைத்தாலும் வியப்பாகத்தான் இருக்கிறது. கணிணி வந்த புதிதில்…. இது கணக்கெல்லாம் போடுமாம். எல்லா வேலையும் வீட்டிலிருந்தே செய்யலாமாம். அது வந்தா மனிதர்களுக்கு வேலையே இருக்காதாம். அப்படி இப்படின்னு பேச்சு இருந்தது. ஏதாவது அலுவலகத்துக்கோ அல்லது வங்கிக்கோ சென்றால் அத்திப்பூத்தார் போல் இருக்கும் அந்தக் கணிணிகளைப் பார்த்தால் ஏக்கமும் மெத்தப் படித்தவர்களின் விஷயமாகவும்தான் படும். ஆனால் இப்போது அப்படியா இருக்கிறது. காலம் மாறுகிறது. முன்னேறுகிறது. எல்லாம் மகிழ்ச்சியான விஷயம்தான். நானும்கூட கணிணியைக் கையாள்வேன் என்று அப்ப்போது நினைத்தே பாரக்கவில்லை.

சில்லுப்புரட்சி என்கிற தொழில்நுட்பம் வந்த பிறகு  எது எதுவெல்லாமோ சாத்தியமாகிவிட்டது. ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையான இந்த மின்சாரம் தயாரிக்கும் தொழில்நுட்பம் மட்டும் ஏன் தேக்கநிலையிலேயே இருக்கிறது என்றுதான் புரியவில்லை. நீர் மின் நிலையம், அனல் மின் நிலையம் என்றெல்லாம் தொடங்கி அணு மின்நிலையம் வரை வந்தாகி விட்டது. அணுமின் நிலையத்தின் ஆபத்தை உணர்ந்த அயல்நாடுகள் மாற்றுவழிகளை ஆராயத்தொடங்கியிருக்கிறது. அவர்கள் கழித்துக் கட்டிய அந்த அணுமின் நிலையத்தை கூடங்குளத்தில் நிறுவி தென் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு சாவு மணி அடித்தாகிவிட்டது ‘’வெற்றி’’, ‘’வெற்றி’’ மார்தட்டிக்கொண்டிருக்கிறது நம் மத்திய அரசு. 

பாவம் ஒரே ஒரு கும்பல்தான் தொடர்ந்து மக்களுக்காக தொடர்ந்து  போராடிக் கொண்டிருக்கிறது. கதிரியக்க பயங்கரங்கள் குறித்த எந்த புரிதலுமில்லாத மற்ற பெரும்பாண்மையான மக்களை நினைத்தால் பரிதாபமாகத்தான் இருக்கிறது. ஒரு போபால் விஷ வாயுப் பேரழிவைக்கூட தாங்க முடியாத நம் தேசம், ஒருவேளை கதிரியக்கக் கசிவுக்கு ஆளாக நேர்ந்தால் என்ன கதியாகும் என்ற அக்கறையோ அறிவோ எவருக்கும்  இல்லை.

காற்றாலைகளிலிருந்து மின் உற்பத்தி எல்லா பருவகாலங்களிலும் சாத்தியமில்லை என்பதும், சூரிய சக்தியிலிருந்து மின் உற்பத்தி என்பது இன்னமும் வெற்றிகரமான வழிமுறைகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்படவில்லை என்பதும் கவனத்தில் கொண்டால் மின்சாரம் என்பது இன்னும் ‘’ஷாக்கான’’ சமாச்சாரமாகத்தின் இருக்கிறது.

 

எதற்கு இந்த பீடிகை எல்லாம் என்றால், கடந்த ஒரு மாதகாலமாக இந்த பாழாய்ப்போன மின்சாரம் இல்லாமல் இங்கே சாமானிய சம்சாரியின் வாழ்க்கை எப்படியெல்லாம் பிரச்னைகளை சந்திக்க நேரிடுகிறது என்பதை அனுபவப்பூர்வமாக உணரும் நிலை ஏற்பட்டது. அந்த அனுபவங்களைத் தான் ஏற்கனவே பதிவாக்கியாச்சே............

ஒடிஸாவில் பைலின் புயலின்போது எழுதிவைத்தது இப்போதுதான் கண்ணில் தட்டுப்பட்டது. அதான்...ஹி..ஹி...