விகடன் தந்த நட்பு

அன்புள்ள நண்பருக்கு,,

தோழி பாகீரதி எழுதிக்கொள்வது. தங்கள் கடிதம் கிடைக்கப் பெற்றேன். மிக்க நன்றி. ஆனந்தவிகடன் செய்தி நான் எதிர்பாராத, என்னை பல சங்கடங்களுக்கு உள்ளாக்கிய ஒன்று.

எனது வகுப்புத்தோழர் ஒருவர் ஆனந்த விகடனில் புகைப்படக்காரராக இருந்தார். ஒரு நாள் என்னிடம் வந்து உனது எதிர்கால கனவு என்னவென்று கேட்டார். பதிலளித்தவுடன் எனது சில புகைப்படங்களையும் வாங்கிச்சென்றார். அவ்வளவுதான் எனக்குத் தெரியும்.

ஆனால் இன்று தங்களைப் போன்ற ஒருவர், இருவர் அல்ல முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட நண்பர்கள் கடிதம் மூலம் அறிமுகமாகி இருக்கிறார்கள். இதற்கு காரணம் எனது வகுப்புத்தோழர்.

உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் நான் என் குடும்பத்தில் பட்ட, பட்டுக்கொண்டிருக்கும் கஷ்டத்தினை நினைத்து வேதனையடையாத நாளில்லை. பணம் என்ற ஒரு காகிதம் செய்யும் லீலைகளுக்கு அளவே இல்லாது போய்விட்டது. அதனால் நாங்கள் படும் துன்பம் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. அதனாலேயே என்னப்போல துன்பப் படுபவர்களின் நிலைபால் எனக்கு இரக்கம் உண்டு. நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் சில மனிதர்களின் தீராக் கஷ்டத்தினை என்னால் தீர்க்கவியலுமா என்று எண்ணி ஏங்குவதுண்டு.

என் வீட்டிற்கு அருகில் உள்ள ஒருவரின் மகள் வயது 13-இருக்கும். மனவளர்ச்சி குன்றிய பெண். அவளால் அவள் தாய்-தந்தையர் படும் துன்பம் அதிகம். பருவமடைந்த எந்தவித உடல் மன வளர்ச்சியில்லாத அந்தப் பெண்ணை பாதுக்காக்கவும், மருத்துவத்திற்காக்கவும், கல்விக்காகவும் அவர்கள் படும் அல்லல் அதிகம். அதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் நான் ரத்தக் கண்ணீர் வடிக்கின்றேன்.

இது தவிர, பெற்ற தாய்-தந்தையரை வயது முதிர்ந்த பின் பிள்ளைகள் அவமதிக்கின்ற மன்னிக்கமுடியாத செயல், கணவன் சரியில்லாத காரணத்தால் பிள்ளைகளை பள்ளிக்கு அனுப்பாமல் கூலி வேலைக்கு அனுப்பும் நிலை. இதெல்லாம் நான் நாள்தோறும் பார்த்து மனதுக்குள் வருந்தி, என்னால் முடிந்த அவர்கள் மகிழ்ச்சியடையக் கூடிய சின்னச்சின்ன உதவிகளை செய்ய ஆசைப்படுபவள். இதைத்தான் என் வகுப்புத் தோழரிடம் ‘மற்றவர்க்கு இல்லை என்று சொல்லாமல் உதவி செய்யவேண்டும்’ என்று கூறியிருந்தேன். இந்த ஒரு வரிதான் நான் சொன்னது.

உண்மையில், என் பேட்டியில் ‘அன்னை தெரசா’ பற்றி நான் சொல்லாததை சேர்த்து எழுதி என்னை பெருமைப் படுத்தியிருக்கின்றனர். நான் சொல்லாத ஒரு செய்திக்காக எனக்கு கிடைத்த இந்த புகழ்ச்சியை என் மனம் ஒத்துக் கொள்ளவே இல்லை. அன்னையின் மூச்சுக் காற்றுக்கு ஈடாக ஒருவர் பிறக்க இயலுமா என்பது கூட சந்தேகம். சாதாரண பேட்டியை இந்த அளவுக்கு ஏன் பத்திரிகை மிகைப் படுத்தியது என்று என் நண்பன் மேலேயே எனக்கு கோபம்தான்.

தாங்கள் இப்போது என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? என் குடும்பம் நடுத்தர வர்க்க நிலையைத் தொட தருமாறும் குடும்பம்தான். பொருளாதார நிலையை பெருக்கிக் கொள்ள முயற்சியை மேற்கொண்டுள்ளேன். மனசாந்திக்காக என் வருமானம் மூலம் மற்றவருக்கு உதவ நினைக்கும் பெண் அவ்வளவுதான். 

நான் எல்லோரிடமும் நன்றாக பழகுவேன். அதே சமயம் ரோம்பவும் இரக்கப்படுவேன். இப்படி யாராக்காவது உதவலாமே என்று ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தில் இணைந்தேன். ஆனால் அதிலோ பணக்காரர்களிடமிருந்து பணம் வசூலிப்பதையை சேவை மனப்பான்மையாக கொண்டிருந்ததால் அதிலிருந்து விலகிவிட்டேன். உண்மையான அன்பு, இரக்கம் உள்ளவர்களையே நான் அங்கு எதிர்பார்த்தேன். அது அங்கு யாரிடமும் இல்லை.

எனது அம்மா உங்கள் கடிதம் படித்து மிகவும் சந்தோஷப்பட்டார். ஆனந்த விகடனில் வந்த ‘என் கனவு’ என்ற சிறிய பேட்டி மூலம் தங்களைப் போன்ற நட்புகள் கிடைத்ததே மிகப்பெரிய வரம். அதற்கு காரணமான விகடனுக்கும் கோடி நன்றியினை தெரிவிக்க கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்.

அன்புடன் பாகீரதி.

இறந்தவர்கள் தெய்வத்துக்குச் சமமானவர்களா?

அன்புள்ள அண்ணனுக்கு, தம்பி கோபுவின் கடிதம். இங்கு நானும் குடும்பத்தினரும் நலமே! அதுபோல் உங்கள் நலனை அறிய மிக்க ஆவல். இங்கிருந்து வரும் கடிதங்களால் மட்டுமே உங்களுக்கு அறுதல் கிடைக்கும் என்பதை அறிவேன். இருப்பினும் தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலைகளால் என் கடிதம் தாமதப்பட்டு விட்டது. தற்போது அங்குள்ள சூழலுக்கு ஏற்ப வாழப் பழகிவிட்டிருப்பீர்கள் என நினைக்கிறேன்.

தமிழர்களைத் தவிர யாரும் உடன் பிறந்தவர்களுக்காகவோ, உறவினர்களுக்காகவோ உருகுபவர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். என் பணிக்காலத்தில் மலையாளிகள் தங்கள் குடும்பத்தைப் பிரிந்த வருத்தத்தை வெளிப்படுத்தி நான் பார்த்த்தில்லை. அதற்கு அவர்கள் கலாச்சாரம் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

ஆறு பிள்ளைகளைப் பெற்றுவிட்டு சுமை கூடிப்போனதால் பொறுப்பிலிருந்து விலகிக் கொள்ள நம் தகப்பன் எடுத்த மிகச்சுலபமான வழி பைத்தியக்காரனாகி விட்டது. இறந்தவர்கள் தெய்வத்துக்குச் சமம் என்பார்கள். ஆனால் என்னால் சபிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அவர் காலத்தில் அரசு வேலை கிடைப்பது கூட எளிதாக இருந்தது. கல்விச் செல்வத்தையாவது நமக்கு அளித்திருந்தால் நகரத்தில் நரகத்தை உணர்ந்திருக்க மாட்டோம்.

இந்த பழிச்சொல்லை நம் பிள்ளைகள் நம்மீது சுமத்தும் நாளும் வெகு தூரத்தில் இல்லை. இதை உணராமலும் இல்லை. தன்னம்பிக்கை, விடா முயற்சி, கடின உழைப்பு இவற்றை தாரக மந்திரமாக எடுத்துக் கொண்டாலும் தற்போது LPG எனப்படும் தாராளமயமாக்கல் (Liberalization), உலகமயமாக்கல் (Globalisation), தனியார் மயமாக்கல் (Privatism) போன்றவற்றின் முன் அவைகள் மங்கிப் போய்விட்டன.

அதன் பலனாகத்தான் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு இருந்தும் தொழிற்சாலை மூடலால் உங்கள் எதிர்காலமும் கேள்விக்குரியதாகி நிற்கிறது. எல்லாம் நீங்கள் அறிந்தவைதான். 

என்னுடைய வியாபாரத்தில் ஏற்றத் தாழ்வுகள் உள்ளது. அதன் பெயர்தான் வியாபாரம் என்றாலும் கடைக்கு அருகிலேயே வணிக வளாகம் தொடங்கப்பட்டுள்ளதால் நாளெல்லாம் வெறுமனே உட்கார்ந்திருக்கும் நிலை. பல்வேறு இடங்களுக்கு விளம்பரம் கண்டும் விண்ணப்பித்து வருகிறேன்.

 

தினேஷ் தீபாவளிக்கு இங்கு வந்து சென்றான். மூர்த்தி மீண்டும் ஒரு முயற்சியாக லக்னோ சென்று தோல்வியில் திரும்பினான். ரமேஷ் கடந்தவாரம் இங்கு வந்து நலம் விசாரித்துச் சென்றான். 

 

அண்ணியும் குழந்தைகளுடன் வந்து சென்றார்கள். குழந்தைகள் படிப்பு விளையாட்டு என கவனம் திரும்பியுள்ளதால் உங்கள் பிரிவின் தாக்கம் அவர்களை ஓரளவிற்கு தற்போது விடுவித்திருக்கிறது.

அண்ணிக்கு தைரியம் சொல்லி அனுப்பி வைத்தேன். நீங்கள் அவர்களைப் பற்றிய கவலையை விலக்கி வைத்து சந்தோஷமாக இருங்கள்.

அங்கு வளைகுடா போருக்கு அமெரிக்கா முயற்சித்து வருவதுதான் கவலை அளிக்கிறது. அதன் பாதிப்பு எப்படி இருக்கும் என்பதற்கு பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த நிகழ்வுகளே சாட்சி. தற்போது குளிருக்கு ஏற்ற உடைகளை வாங்கிக் கொள்ளவும். வீட்டை விட்டுப் பிரிந்திருப்பதன் வேதனையை உணர்ந்தவன் என்பதால் என்னுள் அவ்வளவு பாதிப்பு இராது.

வட இந்தியாவில் நான் பணிபுரிந்த போதெல்லாம் பிரிவின் துயரத்தை விட அந்தக் கட்டுப்பாடுகள், விரும்பிய உணவு, உடை போன்றவற்றை உபயோகிக்கத் தடை, ஞாயிறு மட்டுமே 3 மணி நேரம் வெளியே செல்லக்கூடிய அனுமதி, உறக்கமின்மை, உடலை வருத்தும் பயிற்சிகள் போன்றவைகளால் எப்போது வீட்டிற்குச் செல்வோம் என்ற ஏக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

இதில் உங்கள் பணி சற்றே மாறுபட்டிருக்கும். அங்கு பங்களாதேஷ் ஆட்கள் மிகக் குறைந்த ஊதியத்தில் பணிபுரிய வருவதால் இந்தியர்களுக்கு பாதிப்பு என்று எழுதியிருந்தீர்கள். என்ன செய்வது? சென்னையை விட ஒரு படி மேல் என்ற நிலையில் தான் மனதை தேற்றிக் கொள்ளவேண்டும். கிடைக்கும் நேரத்தில் தினம் ஒரு மணி நேரமாவது பொழுது போக்கிற்கு செலவிடுங்கள். மொழி அறிதலுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தால் பல்வேறு வழிகளில் உதவியாக இருக்கும்.

நீங்கள் குறிப்பிட்டபடி எந்த எழுத்துத் திறனும் இல்லை. இந்த கணிணி யுகத்தில் gழுத்துப் பணியும் இலக்கியமும் வேலையற்றவர்களின் வீண் முயற்சிகள் என வேதமாகப் பேசப்படுகிறது. யதார்த்தமும் அதுதான். விரக்தியின் போதுதான் எவருக்குமே தத்துவார்த்தமான வார்த்தைகள் வெளிப்படும். ஒருவேளை என் கடிதத்தில் அதன் சாயல் இருந்திருக்கலாம்.

தவிர, இந்தியாவின் மிகப்பெரும் நிறுவனமான ரிலயன்ஸ் தற்போது தகவல் தொடர்புத் துறையில் 25 ஆயிரம் கோடி முதலீட்டில் கால் பதித்துள்ளது. அந்த நிறுவனத்திற்கு ஐந்தாயிரம் முன்னாள் இராணுவ வீரர்கள் தேவை என விளம்பரம் வந்துள்ளது. அதற்குதான் முயற்சித்து வருகிறேன்.

உங்களின் புத்தாண்டு மற்றும் பொங்கல் வாழ்த்து கிடைக்கப் பெற்றேன். அக மகிழ்ந்தேன். தவிர அங்கு உங்களுக்கு தொலைக்காட்சி வசதி செய்து தரப்பட்டுள்ளதா? வீடியோ பிளேயரில் பார்க்க தமிழ்ப்படங்கள் கிடைக்கிறதா? இனி அடிக்கடி கடிதம் எழுதுகிறேன். தற்போது கனவில் இருக்கும் ஒரு வருடம் கரைந்து நனவில் வர நானும் நாளும் எதிர்பார்க்கிறேன்.

அன்புடன் உங்கள் தம்பி.

கோபு.

போர்க்களமான வீடு!

வாழ்க்கைப் போராட்டங்கள் என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் தரும் அனுபவம் விசித்திரமானது. எத்தனையோ படிப்பும் பதவியும் இருந்தாலும் கூட மனசுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் ஆசைகள் என்பது யாராலும் அறியமுடியாத ஒன்று. ஒருவருக்கு சரி என்று படுகிற விஷயம் அடுத்தவருக்கு தவறாகப் படுகிறது. பெற்றோர்கள் அவர்களின் கடமையைச் செய்ய தவறும்போது, எவ்வளவு நாள்தான் மனசுக்குள் புழுங்கித் தவிப்பது? ஆறுதலான ஒருவன் கிடைக்கும்போது அவன் அயோக்கியனாக இருந்தாலும் அவன் மீது நம்பிக்கை வந்துவிட்ட பிறகு இதில் யார்தான் என்ன செய்துவிட முடியும்?

கடிதத்தை தொடர்ந்து படியுங்கள், உங்களுக்கும் விஷயம் புரியும்!

சரி… வீட்டுப் பிரச்னைக்கு வரேன். முடிஞ்ச வரைக்கும் சுருக்கிடறேன். போன வருட மே மாசம். என் பி.பி.ஏ பரீட்சைக்காக பத்து நாள் லீவ் போட்டுட்டு படிக்க ஆரம்பிச்சேன். முதன்முதலா அன்னிக்குதான் புக் எடுத்தேன். பத்து மணி இருக்கும். சாந்தி பக்கத்துல வந்து உட்கார்ந்தா (மூத்த சகோதரி - ஆசிரியரா பணி செய்யறவங்க). அப்பா மெட்ராஸ்ல இருந்தாங்க. வீட்ல அம்மா, தம்பி, புவனா, நான்.

'இந்தா மாலு…. நீ என்ன சொல்றன்னா?

எதுக்குன்னு நான் கேட்டேன். ஒண்ணுமே புரியலை எனக்கு.

'அடுத்த மாதம் அது ஃபாரின் போகுதாம்…

அதுக்கென்ன?

கல்யாணம் பண்ணனும்ங்குது!

யாரை?.....

………………………. பதிலில்லை.

என்ன சொல்ற? புரியற மாதிரி சொல்லு.

ஸ்கூல்ல எல்லாரும் எப்ப கல்யாணம்னு கேட்டுட்டேயிருக்காங்க. அதுக்கும் விசா வந்திடுச்சி. அதுக்குள்ள முடிக்கனும்னு தான்…………

ஆர்.டி.எக்ஸ் குண்டைத் தலைல போட்ட மாதிரி உட்கார்ந்திருந்தேன்.

நல்லா யோசிச்சுதான் பேசறியா?

'ஆமாம், எனக்கும் வயசு அதிகமாயிருக்கு. வீட்ல சொல்றாங்கன்னு யாரையாச்சும் கல்யாணம் பண்ணி, நாளைக்கு குழந்தை குட்டி இல்லன்னு பிரச்னை வந்தா என்ன பண்றது? இவருக்கு எல்லா விவரமும் தெரியும். ஜாதிப் பிரச்னையைத் தவிர வேறோன்னுமில்ல' அப்படின்னு சொன்னா.

இதுதான் உன் கடைசி முடிவுன்னா இதை ரெண்டு வருஷம் முன்னாடியே செஞ்சிருக்கலாமே! பட்ட அவமானங்களாவது குறைஞ்சிருக்கும்.

மேரேஜ் பண்றதுன்னு இப்பதான் முடிவு பண்ணேன்.

இப்ப திடீர் முடிவுக்கு என்ன காரணம்?

……………………….. பதிலில்லை.

ஐந்து நிமிடம் யோசனை பண்றமாதிரி திகிலடிச்சி உட்கார்ந்திருந்தேன். அதுக்குள்ள அம்மாவும், என்ன பேசிக்கறோம்னு புரியாம அலைபாயறாங்க!

உனக்கு அட்வைஸ் பண்ற அளவுக்கு நான் அனுபவசாலி இல்ல. இருந்தாலும் சொல்றேன். இது உன்னோட மட்டும் போற விஷயமில்ல. எல்லோரையும் பாதிக்கும். அடுத்தடுத்து மானம் போகிற சம்பவங்கள் நம்ம வீட்ல நடந்துகிட்டேதான் இருந்திருக்கு. அதுக்கும் மேல நீயும் இப்படின்னா ஜீரணிக்க கஷ்டமாயிருக்கு. சுதா சொல்லாமப் போச்சு. நீ சொல்லிட்டுப் போற, அதான் வித்தியாசம்னேன். கடகடன்னு... அழுதா!

நீ கல்யாணம் பண்றத நான் வேணாம்னு சொல்லலை. உனக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை கண்டிப்பா வேணும். ஆனா ஆளை கரக்ட்டா செலக்ட் பண்ணு. அவன் பேஸிக்கலா ஒரு அடியாள். கூலி கொடுத்தா கொலையும் பண்ற மாதிரி. நாளைக்கே உன் காசுதான்னு முக்கியம்னு எல்லாத்தையும் பிடுங்கிட்டு உன்னைக் கொன்னுட்டா… என்ன பண்றது?

'அப்படியெல்லாம் கிடையாது'.

அப்புறம் உன் இஷ்டம். மேரேஜ் எப்படி பண்ணனும்? சிம்பிளாவா….? மண்டபத்திலா?

மண்டபத்தில. எல்லோருக்கும் சொல்லித்தான். ஒரு வாரத்துல கூட முடிச்சிடலாம். எல்லாத்துக்கும் ஆளிருக்கு.

நான் எதுவும் பேசலை. அம்மாவைக் கூப்பிட்டு சொன்னேன். ரியாக்ஷனைக் கேக்கனுமா? அழுகையும் சத்தமுமா இருந்தாங்க! பாட்டில் விஷம் வாங்கி எல்லோருக்கும் கொடுத்துட்டுப் போன்னாங்க. நான் அம்மாவை சமாதானப்படுத்தினேன். அவ தீர்க்கமா முடிவு பண்ணிட்டா.  நம்மகிட்ட பர்மிஷன் கேக்கலை. நியூஸ்தான் சொல்றா. நீ என்ன சொல்றேம்மான்னேன்.

நீ என்ன அவளுக்கு உடந்தையான்னு கேட்டாங்க! எனக்கு ரொம்ப கோபம் வந்துட்டு, கன்ட்ரோல் பண்ணிகிட்டு... ஆமாம்னு வச்சுக்க. என்ன சொல்ற?

நாங்க செத்தாக் கூட முகத்துல முழிக்கக்கூடாது. இந்த தெருவுல இருந்து காலி பண்ணிட்டு ஒரேயடியா போகச்சொல்லுன்னு சொல்லிட்டுப் போய்ட்டாங்க. அவ யோசனை என்னன்னா... கல்யாணம் பண்ணியும் இங்கேயே இருக்கிற மாதிரி. அந்த ஆள் ஃபாரின் போற மாதிரி.

அதுக்கு எதுக்கு இப்படி ஒரு அவசரமான கல்யாணம்? நிதானமா யோசிச்சு முடிவெடுன்னு சொல்லிட்டேன்.

அன்னிக்கு நைட் நானும் அம்மாவும் கிளம்பி பெரியக்கா வீட்டுக்குப்போய் அத்தானிடம் சொன்னோம். அவர் வந்து பேசினார். ரெண்டு பேருக்கும் பெரிய சண்டை. நான் அவரை தடுத்து அனுப்பிட்டேன். இழவு வீடு மாதிரி இருந்தது. பதினைஞ்சு நாள் கழிச்சு பார்த்தா, அந்த ஆள் ஃபாரின் போய்ட்டான். இவ யாரோடும் பேசாம.... கிட்டத்தட்ட போர்க்களம் மாதிரி இருந்தது வீடு!

கடிதக் கனவுகள் தொடரும்....