வலைச்சரம் அறிமுகத்தில் மறக்க முடியாத நினைவுகள்

நான் பதிவுலகில் காலடி வைத்தபோதே எனக்கு அறிமுகமானது வலைச்சரம். ஏதாவது ஒரு தளத்திற்குச் சென்றால் முகப்பில் இருக்கும் பதிவை மட்டுமே படிப்பதில்லை. அங்கே உள்ள இணைப்புகளுக்கெல்லாம் செல்வேன். அதிலுள்ள பழைய பதிவுகளையெல்லாம் படிப்பேன். இப்படித்தான் தமிழ்மணம், தமிழ்வெளி, இண்ட்லி, திரட்டி, வலைச்சரம் என திரட்டிகளெல்லாம் எனக்கு அறிமுகமாயின.  இதிலிருந்து எனக்கு தேவையான அல்லது விருப்பமான பதிவுகளை மட்டும்தான் தேர்வு செய்து படிப்பது வழக்கம். மற்றொரு வழியிலும் மற்ற தளங்களுக்குச் செல்வதுண்டு. அது நமது தளத்திற்கு வந்து படித்து பின்னூட்டமிடுபவர்களின் முகவரி வழியே சென்று படிப்பது.  

வலைச்சரம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான தளம். அது பதிவர்களையே வாரத்திற்கு ஒருவரை ஆசிரியராக பணி செய்ய அழைப்பது. மிகப்பிரபலமான பதிவர்களுக்குத்தான் அதில் வாய்ப்பு என முதலில் எண்ணியிருந்தேன். அப்புறம் சில பதிவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே ஒரு நட்பு வட்டத்தை உருவாக்கிக் கொண்டு அவர்களை மட்டுமே அங்கு அறிமுப்படுத்துகிறார்கள் என்று நினைத்தேன். தொடர்ந்து வாசிப்பதிலிருந்துதான் தமக்குப்பிடித்த சுவாரஸ்யமான வலைப்பதிவுகளை / பதிவர்களை மற்ற எல்லோரும் தெரிந்துகொள்ளவேண்டியே வலைச்சரத்தில் அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள் என்று தெரிந்துகொண்டேன்.  

திரட்டிகளில் பகிர்வதோடு என் கடமை முடிந்தது என நினைத்திருந்த வேளையில் வாசகர்களின் வருகை ஒரு கிறக்கத்தைத் தந்தது. ஒருநாளில் இத்தனைபேர் வந்து படிக்கிறார்களா என்று வியப்பு ஏற்பட்டது. வெறும் நூற்றுக்கணக்கில் வருவதற்கே இத்தனை மகிழ்ச்சி என்றால் ஆயிரக்கணக்கில் வந்தால் எப்படியிருக்கும் என்று யோசித்தேன். நல்ல பதிவுகள் என்றால் தன்னால் வாசகர்கள் வருவார்கள் என்பதை அறிந்து கொண்டபின்புதான் நான் எழுதவே ஆரம்பித்தேன். இதுவரை நான் எழுதிய பதிவுகள் எல்லாம் என்னுடையதே இல்லை. எனக்கு என் நண்பர்கள் எழுதிய பழைய கடிதங்களே! சில இணையத்தில் கிடைத்த நகைச்சுவையான புகைப்படங்கள்.

 இத்தனைக்கும் சக பதிவர்களின் இடுகைகளைப் படித்து பின்னூட்டமிடுவதும் மிகக்குறைவு. காரணம் பணிச்சூழல். முதன் முதலில் 'மகிழம்பூச்சரம்' சாகம்பரி அவர்கள்தான் என் வலைப்பதிவை வலைச்சரத்தில் (31.10.2011 - 06.11.2011) அறிமுகப்படுத்தினார். இணைப்பு; வலைச்சரத்தில் மறக்க முடியாத நினைவுகள்). அதற்கப்புறம் கிட்டத்தட்ட ஓராண்டு கழித்து  உஷா அன்பரசு அவர்களால் வலைச்சரத்தில் (24.12.2012 - 30.12.2012) மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இணைப்பு; வகுப்பு-இரண்டாம் நாள்.

10) மறக்க முடியாத நினைவுகள்
 என்று சொல்லும் கவிப்ரியன்
கடிதங்களை சுவாரஸ்யமாக திரைக்கதைப் போல் நகர்த்துகிறார்.
 

வரதட்சனை - எப்போது ஆரம்பித்தது இந்தப் பழக்கம்?
போர்க்களமான வீடு!

அதற்கு அடுத்த வாரத்திலேயே (புத்தாண்டின் முதல்வாரத்திலேயே) பலராலும் மிகவும் அறியப்பட்ட 'தேவியர் இல்லம் திருப்பூர்' ஜோதிஜி அவர்களால் (31.12.2012 - 05.01.2013) மீண்டும் வலைச்சரத்தில் எனது பதிவு அறிமுகமானது. இணைப்பு;  ஜோதிஜி 7 வது நாள்- விதைகள் மலடா?

மறக்க முடியாத நினைவுகள்

தமிழ்நாட்டை விட்டு வேறொரு மாநிலத்தில் வேலை நிமித்தமாக உயர் பதவியில் வசிக்கும் இவர் அக்கறைபோடு பகிர்ந்து கொள்வதை படித்துப் பாருங்க.  நேரமில்லை என்பது ஒரு பொய்ச் சாக்கு என்பது மனதிற்கு தெரியும் தானே?

இது போன்ற தளங்களை உங்கள் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் அவசியம் பகிர்ந்து கொள்ளுங்க.  நாம் இருப்பதை விட்டு விட்டு எத்தனையோ தேவையில்லாத விசயங்களுக்கு அலைந்து கொண்டு இருப்பது புரியும்.

தினந்தோறும்  வலையுலகில் உலவும்போது கண்ணில்பட்ட மிக முக்கியமான வலைப்பதிவு இந்த ஜோதிஜியின்  'தேவியர் இல்லம் திருப்பூர்'. ஒரு வலைப்பதிவு எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம் இவரது தளம். இவரது நட்பு கிடைத்ததையே பெரிதாக நினைத்துக்கொண்டிருந்த வேளையில்தான் என்னை வலைச்சரத்தில் அறிமுகப்படுத்தி கௌரவித்திருக்கிறார்.

என் பதிவுகள் குறித்து எனக்கே திருப்தியில்லை. எழுத எண்ணமிருந்தும் நேரம் கைகொடுப்பதில்லை. கடந்த காலங்களில் என் நண்பர்கள் எழுதிய கடிதங்களைத்தான் பதிவிட்டு வருகிறேன். இந்த அறிமுகங்கள் என்னை சோம்பலிலிருந்து விடுபட்டு உற்சாகமாய் எழுத ஊக்குவிக்கின்றன. இனியாவது எழுத ஆரம்பிக்கவேண்டும் என்ற உந்துதல் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

என்னை வலைச்சரத்தில் அறிமுகப்படுத்திய இருவருக்கும் மனமார்ந்த நன்றி!

உடனுக்குடனே என்னால் பதிவிடமுடியவில்லை. ஒரிசாவில் ஒரிசா முதல்வர் நவீன்பட்நாயக் கலந்துகொள்ளவிருந்த நிகழ்ச்சி ஒன்றின் பணிகளில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்ததால் அப்போது நன்றி தெரிவிக்கக் கூட முடியவில்லை. கடந்த 5 ம் தேதி விழா இனிதே முடிந்தது!

தொடர்புடைய இடுகை; வலைச்சரத்தில் மறக்க முடியாத நினைவுகள்.

வலைச்சரத்தில் 'மறக்க முடியாத நினைவுகள்'

எனது 50 வது பதிவு

வலைச்சரம் நல்ல பதிவர்களையும், பதிவுகளையும் அறிமுகப்படுத்தி வருவது யாவரும் அறிந்ததே! அதே சமயம் சிறந்த வலைப்பதிவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு வாரமும் வலைச்சரத்தின் ஆசரியர் பொறுப்பையும் அளித்து கௌரவித்து வருகிறது. இந்த வாரத்தின் (31.10.2011 - 06.11.2011) மகிழம்பூச்சரம் என்ற தளத்தின் பதிவர் திருமதி. சாகம்பரி அவர்கள் ஆசிரியர் பொறுப்பை ஏற்றிருக்கிறார். 

வலைச்சரத்தின் அறிமுகம்;

இன்றைய குறிப்புகள்:
   செயல் திட்டங்கள்,   கல்லூரி வாழ்க்கை, அலுவலக நேரம், வேலை, குமார பருவம்., நண்பர்கள் , வேலைக்கு தேவையான திறமைகள்

1.  கவிப்பிரியனின் வலைப்பூ கடித இலக்கியத்தை போற்றுகிறது. கடிதம் எழுதுவது எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது. இந்த கடிதத்தில் நம்பிக்கை பற்றி எழுதியிருக்கிறார்.  நம்பிக்கையோடு காத்திரு.. 

2.    சகோதரர் சிசு அவர்களின் கூட்டாஞ்சோறு வலைப்பூவில் இந்த கடிதத்தை படியுங்கள். கல்லூரி வாழ்க்கை ஒரு காட்சியாக இருக்கும்.    அன்புள்ள தோழனுக்கு.
 
3.  சகோதரர்.சண்முகம் அவர்களின் வலைப்பூ எப்போதும் சமூகம் பற்றிய சிந்தனையை வெவ்வேறு பரிமாணங்களில் தூண்டிவிடும். தனி மனித முன்னேற்றத்தை அக்கரையாக எடுத்துரைக்கும்.   இந்த பதிவை படியுங்கள்.  பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் வேலை கிட்ட ஆங்கிலம் தேவை. ஆனால், ஆங்கிலம் பேச ஆசைப்பட்டும் முடியாமல் போவது ஏன்?  .   

இன்றைய தேதியில் பல நேயர்கள் பதிவுலகின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு தாமும் வலை பதியத் தொடங்கிவிடுகின்றனர். இது வரவேற்கத் தகுந்த செய்தி, என்றாலும் மக்களுக்குப் பயனுள்ள வகையில் தங்கள் பங்களிப்பைச் செய்ய வேண்டும் என்பதே அனைவரின் விருப்பம். நானும் அப்படித்தான் வலைப்பதிவை ஆரம்பித்தேன்.

ஆனல் பணிச்சூழல், கற்பனை வறட்சி, எதைப்பற்றி எழுதுவது என்ற தெளிவின்மை ஆகியவற்றால் ஒரு வலைப்பதிவைத் தொடங்கி கொஞ்சநாளில் எழுதுவதையே நிறுத்திவிட்டேன். நண்பர்கள் வட்டம்தான் வாசகர் வட்டமாகப் பெருகுகிறது என்பதை முதலில் அறிந்து கொண்டேன். பிரபலமான பதிவர்கள் புதியவர்களை ஊக்குவிப்பதில்லை என்பதையும் அறிந்தேன். 

பதிவுகள் எப்படி எழுதப்படுகின்றன என்பதையும், தலைப்புகள் வைப்பது, திரட்டிகளில் பகிர்வது என பலவற்றையும் உற்று நோக்கினேன்.

ஆபாசத்தலைப்புகள் வைத்தால் அங்கு மளமளவென்று கூட்டம் கூடுவதையும் உணர்ந்தேன். எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாமல் நல்ல பதிவுகளைக் கொடுத்து வாசகர்களைக் கவர்ந்தவர்களையும் கண்டேன். 

இப்படிப்பட்ட படிப்பினைகள் இருந்தாலும் பள்ளிப்படிப்பைத் தாண்டாத என்னால் வெற்றிகரமாக ஒரு வலைப்பக்கத்தை தொடர்ந்து நடத்த முடியுமா என்ற கேள்வியும் எழுந்தது. என் வலைப்பக்கம் இரண்டு ஆண்டுகளில் பக்கப் பார்வை எண்ணிக்கை ஆயிரத்தைக் கூட நெருங்கவில்லை என்பதுதான் என் இந்த சந்தேகத்திற்கான காரணம். பின் தொடர்ந்தவர்கள் எத்தனை பேர் தெரியுமா? வெறும் 4 பேர்!

ஏதோ புத்துணர்வு வந்தது போல் மீண்டும் ஒரு உத்வேகம் எழுந்து புதிய பெயரில் வலைபதிவைத் தொடங்கிவிட்டேன். என்ன எழுதுவது என்ற யோசனை செய்தபோது, எனது பழைய நினைவுகள், பழைய நண்பர்கள், என்னைக் கவர்ந்த பழைய திரைப்படங்கள், கடந்தகால, சமகால அரசியல் நிகழ்வுகள், எனக்கு வந்த மறக்க முடியாத கடிதங்கள் பொன்றவற்றைப் பற்றிய பதிவுகளை எழுதலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.

பழைய கடிதங்களை வெளியிடும்போது அதில் ஒரு சங்கடம் இருந்தது. என்னை நம்பி எனக்காக எழுதப்பட்ட அந்தக் கடிதங்களை அவர்களின் அனுமதியின்றி, அவர்களின் அல்லது என் நிஜப்பெயரில் வெளியிடுவது சில சங்கடங்களைத் தரும் என்பதால் பெயர்களை மாற்றி அந்தக்கால கடிதப் போக்குவரத்தை அப்படியே பதிவாக்க முடிவு செய்தேன்.

வலைப்பதிவு பற்றி இப்போது எல்லாம் அத்துபடி ஆகிவிட்டதால் இதுவரை வெற்றிகரமாக எழுதிவருவதாகவே நம்புகிறேன். நிறைய பதிவுகளை படித்து கருத்துக்களையும் பதிவு செய்கிறேன். இப்படி ஒருமுறை திருமதி. சாகம்பரி அவர்களின் மகிழம்பூச்சரத்தில் ஒரு பதிவைப் படித்து கருத்தைப் பதிவு செய்தபோது அவரும் என் வலைப்பதிவுக்கு வந்து படித்துப் பாராட்டியிருந்தார். அவர் இப்போது வலைச்சரத்தின் ஆசிரியரான 3-வது நாளில் எனது வலைப்பதிவையும் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார். அவருக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்.

அப்புறம் நாற்று வலைப்பக்கத்தின் நிரூபன் அவர்கள் மிகச்சிறப்பான முறையில் என் வலைப்பதிவை அவரது தளத்தில் அறிமுகம் செய்தார். வாசகர்கள் எண்ணிக்கையும் கூடத்தொடங்கியது. மூன்று மாதம் கூட நிறைவடையாத நிலையில் 50 பதிவுகள், 33 பின் தொடர்பவர்கள். 6858  பக்கப் பார்வைகள் என பீடு நடைபோடுகிறது. 

இந்த ஐம்பதாவது பதிவில் என்னை ஆதரித்த அனைத்து வலைப்பதிவு நண்பர்களுக்கும், தமிழ்மணம், இண்டிலி, தமிழ்10, திரட்டி, உலவு போன்ற திரட்டிகளுக்கும், பின் தொடர்ந்த எல்லா நண்பர்களுக்கும், பின்னூட்டம் அளித்த நண்பர்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

எனக்கு நண்பர்கள் வட்டமே இல்லை. எனது பால்யகால நண்பர்கள் யாரும் தொடர்பில் இல்லை. தற்போது உடன் பணியாற்றுபவர்களில் யாருக்கும் கணிணி அறிவு இல்லை. எனவே பதிவுலக நண்பர்களே என்னையும் உங்களில் ஒருவனாக என்னைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். உங்களோடு எப்போதும் ஒத்துழைக்க ஆவலோடு காத்திருக்கிறேன்.

என்றும் அன்புடன்,

கவிப்ரியன்.