செவ்வாய், 24 செப்டம்பர், 2013

நம்பிக்கை - படித்ததில் பிடித்தது

 

இதுதான் வாழ்வின் அடிப்படை. இது இருட்டை விரட்டுகிறது. வெளிச்சத்தை விதைக்கிறது. இதை விலை கொடுத்து வாங்க முடியாது. இது இல்லாமல் எந்த நாடும் எந்த நாகரிகமும் வாழ்ந்ததாக வரலாறு இல்லை.

என்ன அது?

அதுதான் நம்பிக்கை. பிள்ளைகள் படிக்கிறார்கள். சில நேரங்களில் கணக்குப் பாடங்களில் முட்டைகளை வாங்குகிறார்கள். விலை கொடுக்காமலே முட்டைகளை வாங்கி வருகிறார்களே என்று வியப்போடு அவர்களை வழிக்கு கொண்டு வரவேண்டும்.

பிரம்பை எடுத்தால் பிரம்மா கூட படைப்பதை நிறுத்திவிடுவான். பிள்ளைகள் எங்கே படிக்கப் போகிறார்கள்?

உலகப்புகழ் பெற்ற இசை மேதையான பீத்தோவான் படித்ததே இல்லை. இசைப் பாடத்தில் அவருக்கு எதிர்காலமே இல்லை என்று அடித்துச் சொல்லிவிட்டார் ஆசிரியர். இப்போது பீத்தோவானை அறியாத இசை மேதைகளே இல்லை. அவனை அறியாதவர்கள் மேதைகளும் இல்லை.

மாபெரும் விஞ்ஞானி ஐசக் நியூட்டன், இங்கிலாந்தின் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் ஆகியோர் மக்குப் பிள்ளைகள் என்றே பெயரெடுத்தவர்கள். இருந்தாலும் வரலாற்று ந்தி அவர்கள் பக்கமாகத்தான் வளைந்தோடிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆங்கில இலக்கிய தேவாலயத்தில் ஆராதிக்கப்படுகிற பொற்சிலையான ஷேக்ஸ்பியர் பதின்மூன்று வயதில் பள்ளிக்கூடத்தை விட்டவர். அதற்குமேல் படித்திருந்தால் பள்ளிக்கூடம் அவரை விட்டிருக்கும்.

ஷேக்ஸ்பியர் மாடு மேய்த்தார். இப்போது இங்கிலாந்துக்குப் போகிறவர்கள் அவர் பிறந்த ஊருக்குப் போகாமல் வருவதில்லை. ஷேக்ஸ்பியரின் தாய், தந்தை, சகோதரி ஒருவருமே படித்ததில்லை. இப்போது ஷேக்ஸ்பியரை படிக்காதவர்களே இல்லை.

மாபெரும் தளகர்த்தரான வெலிங்டன் பிரபு இலக்கிய பாடத்தில் தோற்றதால் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வெளியேற நேர்ந்தது. சாரணர் படைதனை நிறுவிய பேடன் பௌல் பிரபுவுக்கு ஆக்ஸ்போர்டு பள்ளிக்கூடத்தில் இடமே கிடைக்கவில்லை.
உங்கள் குழந்தைக்கு இன்னமும் பேசவரவில்லையா? இதுவரைக்கும் வாசிக்காமல் இருக்கிறதா? கவலையே படவேண்டாம். மாபெரும் விஞ்ஞானி ஐன்ஸ்டினுக்கு நான்கு வயது வரைக்கும் பேசவரவில்லை; எட்டு வயதுவரைக்கும் எழுத வரவில்லை.

ஓவிய சிற்ப விற்பன்னரான பிக்காசோ பள்ளிக்கூட நாட்களில் அகரம், இகரத்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளாமல் அவதிப்பட்டார்.

வயதுக்கும் வெற்றிக்கும் சம்பந்தமில்லை. வரலாற்றைப் பார்த்தால், இளம் வயதில் எதற்கும் பயன்ற்றவர்கள் வளர்ந்த பிறகு வரலாற்றைப் படைத்திருக்கிறார்கள். உலகம் முழுவதும் தலைவர்கள் கவிஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், போர்வீரர்கள், ஓவியர்கள் போன்ற பலர,ஐ ஆராய்ச்சி செய்திருக்கிறார்கள். இதில் 35 சதவீதமானவர்கள் 60 வயதிற்கு மேல்தான் பிரகாசித்திருக்கிறார்கள்.

23 சதவீதமானவர்கள் 80 வயதிரற்கு மேல்தான் பிரகாசித்திருக்கிறார்கள். 8 சதவீதமானவர்கள் வாழ்வு முடிகிற போது வரலாற்றை உருவாக்கி இருக்கிறார்கள். சுருங்கச் சொல்வதென்றால் 66 சதவீதமான உலகின் வரலாற்று மகுடங்கள் 60 வயதை கடந்தவர்களாலேயே உருவாக்கப் பட்டிருக்கின்றன.

உங்கள் குழந்தைகளை ஊக்கப்படுத்துங்கள். புகழ்ந்து தள்ளுங்கள். அவர்கள் எந்தத் துறையில் வளர வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார்களோ அந்தத் துறையிலேயே செலுத்துங்கள். சின்ன வயதில் சிறப்புகள் தெரியவில்லை என்பது குற்றமில்லை. அவர்கள் பின்னாளில் மேதைகளாகவும் ஆகலாம் யார் கண்டது?!

வெள்ளி, 20 செப்டம்பர், 2013

மக்கள் திலகத்தை முதன்முதலாக பார்த்தபோது… டாக்டர் ம.பொ.சிவஞானம்.


நினைவிலுள்ளதை வைத்துச் சொல்கிறேன். 1956 ஜூன் 26 சென்னை சென்னை செயின்ட் மேரிஸ் மண்டபத்தில் எனது ஐம்பதாவது ஆண்டு நிறைவு விழாவிலே நான் முதன் முதலாக புரட்சி நடிகரைச் சந்தித்தது நினைவில் இருக்கிறது.
அதற்கு முன்னே சந்தித்து இருக்கலாம். அது சரியாக நினைவில் இல்லை. அந்த ஐம்பதாவது ஆண்டு நிறைவு விழாவை பொன்விழாவாக தமிழரசு கழகத்தினர் நடத்தினர். கோலாகலமாக நடந்த அந்த விழாவிலே மக்கள் திலகம் அவர்கள் வந்து கலந்துகொண்டு எனக்கு வாழ்த்துக் கூறினார்கள். அந்த வாழ்த்திலே எனக்கு ஒரு பட்டத்தையும் எனக்குத் தந்தார். ம.பொ.சி. என்ற மூன்றெழுத்துக்கு வியாக்யானம் கூறினார்.

‘தமிழை மழை போல் பொழியும் சிவஞானம்’ என்று அவர் கூறிய போது அந்த மண்டபத்தில் இருந்த மக்கள் அவ்வளவு பேருடைய கரங்களும் ஒலித்து மண்டபத்தையே அதிரச் செய்தது இன்றும் என் கண் முன்னே காண முடிகிறது. காதுகளால் கேட்க முடிகிறது.

அவர் அப்படிச் சொன்ன பின்பு எல்லோரும் அப்படிச் சொல்வது வழக்கமா கிவிட்டது. பட்டம், பின்னே எனக்குப் பல கிடைத்திருந்தாலும், நம்முடைய முதல்வர் அவர்கள் அந்த நாளிலே தந்த மழை போல் பொழியும் சிவஞானம் என்பது எனக்கு ஒரு தனி சிறப்பைத் தந்தது என்பதில் ஐயமில்லை.

எனது பிறந்த நாள் விழாவிலே என் மனதைக் கவர்ந்த பல நிகழ்ச்சிகள் பல நடந்தன. அவற்றுள் ஒன்று, எனக்கு 33 ஆயிரம் ரூபாய் பண முடிப்பு தந்ததாகும். மற்றொன்று பல பேரறிஞர்கள் வாழ்த்துக் கூறியது.

இருந்தாலும் அந்த நிகழ்ச்சியில் என்னுடைய பெயருக்குரிய தலையெழுத்துக்களுக்கு வியாக்யானம் கூறி நம்முடைய மாண்புமிகு எம்.ஜி.ஆர். அவர்கள் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவு இன்னும் என் மனதிலே பதிந்திருக்கிறது. 

அதன்பின் நாங்கள் அவருடைய ஸ்டுடியோவிலும் வேறு பல பொது நிகழ்ச்சிகளிலும் அடிக்கடி சந்தித்திருக்கிறோம். அவர் முதல்வராவதற்கு முன்பு நாங்கள் சந்தித்த ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் ஒரே இயக்கத்தைச் சார்ந்தவர்கள் போல ஒரே குடும்பத்தவர்கள் போலவே பழகிப் பேசி வந்திருக்கிறோம்.

நான் திராவிட இயக்கத்தைக் கடுமையாக விமர்சித்த காலத்திலே கூட எங்கள் இருவரிடையே பகைமை தோன்றியதே கிடையாது. காரணம் கட்சி வெறிக்கு அப்பாற்பட்டவராக அவர் இருந்ததுதான்.
அதற்குப் பிறகு அவர் தனியாக ஒரு கட்சியைத் துவக்கிய போது, நான் அந்தக் கட்சிக்கு மாறுபட்டு பிரசாரம் செய்து வந்தேன். மிகக் கடுமையாகக் கூடச் செய்தேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

அப்போது அவரை பத்திரிகை நிருபர்கள் சந்தித்து, ‘ம.பொ.சி. தங்கள் கட்சியைத் தாக்குகிறாரே’ என்று கேட்டபோது, ‘அவர் என் மதிப்பிற்குரிய தலைவர், அவரைப் பற்றி நான் விமர்சனம் செய்ய விரும்பவில்லை’ என்ற அவர் சொன்னது அவருடைய பண்பாட்டைக் காட்டியது என்பதை நான் நன்றாக உணருகிறேன்.

இன்னொரு நிகழ்ச்சியும் எனக்கு அவர் ஒரு மாபெரும் கலைஞர் என்பதை மனதில் பதியச் செய்தது. நடிகர் எம்.ஆர்.ராதா அவர்கள் எம்.ஜி.ஆரைச் சுட்ட அந்த நேரத்திலே, ‘அண்ணே என்ன காரியம் செய்துவிட்டீர்கள்’ என்று கேட்டதாகப் பத்திரிகைகளிலே படித்தேன்.

அது எனக்கு மகிழ்ச்சியையும், மற்றொரு புறத்தில் வியப்பையும் தந்தது. பெரிய புராணத்திலே தன்னைத் தாக்கிய வஞ்சகனைப் பற்றி தன்னுடைய சீடனிடம் கூறிய போது, ‘தத்தா இவர் நமர்’ என்றாராம் 63 நாயன்மார்களில் ஒருவரான மெய்ப்பொருள் நாயனார்.

அதுபோல எம்.ஜி.ஆர். அவர்கள் தன்னைச் சுட்டுக்கொல்ல முயன்றவரையும் ‘அண்ணே’ என்று அழைத்த பண்பாடு என்னைக் கவர்ந்தது.
- அப்போதைய மேலவைத் தலைவர் டாக்டர் ம.பொ.சிவஞானம்.