வட ஆர்க்காடு (வேலூர்) மாவட்டம் - தொடர் பதிவு

வேலூர் பல்லவர்கள், சோழர்கள், நாயக்கர்கள், மராத்தியர்கள், ஆற்காடு நவாப்கள் மற்றும் பிஜப்பூர் சுல்தான் ஆகியோர் வேலூரை ஆண்டுள்ளனர். 1606-1672 விஜயநகர பேரரசின் காலத்தில் வேலூர் நகரம் அவர்களின் தலைமையிடமாக செயல்பட்டது. 17- ஆம் நூற்றாண்டில் நடைபெற்ற கர்நாடகப் போரின் போது வேலூர்க் கோட்டை சிறந்த, உறுதியான படை அரணாக விளங்கியது. 

தலைநகரை உருவாக்குவதிலும் அரசுகளை உருவாக்குவதிலும் இந்த மாவட்டத்தில் ஏறக்குறைய 200 ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. தென் ஆற்காடு, வட ஆற்காடு பகுதிகள் 1810-ஆம் ஆண்டில் முகலாயர்களின் ஆட்சி இறுதியில் வெளியிடப்பட்ட அரசியல் வரைபடத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன. 

1908-ல் இந்த பகுதிகள் தென் ஆற்காடு, வட ஆற்காடு என இரண்டு மாவட்டங்களாக இருந்தது. தற்போது ஆந்திராவில் உள்ள சித்தூர் பகுதி முதலில் வட ஆற்காடு மாவட்டத்தின் தலைமையிடமாக இருந்தது. இந்த பகுதி ஆங்கிலேயர்களின் முக்கிய ராணுவ மையமாக இருந்தது. 1911ம் ஆண்டில் வேலூர், வட ஆற்காட்டின் தலைநகராக அறிவிக்கப்பட்டது.

பிரிட்டன் ஆட்சிக் காலத்திலிருந்து வடார்க்காடு மாவட்டமாக இருந்த இந்த மாவட்டம் எம்.ஜி.ஆர். முதல்வராக இருந்த காலகட்டத்தில் நிர்வாக வசதிக்காக இரண்டாக பிரிக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால் அதற்குள் எம்.ஜி.ஆர் மறைந்துவிட 1989-ல் கலைஞர் கருணாநிதி ஆட்சிக் காலத்தில் வேலூரை மையமாக வைத்து ஒரு மாவட்டமாகவும், திருவண்ணாமலையை மையமாக வைத்து ஒரு மாவட்டமாகவும் பிரித்தார்.

வன்னியர்கள் அதிகமாக வசிக்கும் மாவட்டம் என்பதால் அவர்களின் தயவிற்ககாவோ என்னவோ ஏதோ ஒரு காலத்தில் இப் பகுதியை ஆண்ட சம்புவரையர் என்ற அரசனின் பெயரை திருவண்ணாமலை மாவட்டத்திற்கு வைத்தார். வேலூரை மையமாக வைத்த பகுதிக்கு வடார்க்காடு அம்பேத்கர் மாவட்டம் எனவும் பெயர் வைத்தார்.

மற்றவர்களுக்கு எப்படியோ எனக்கு இந்தப் பெயர் பிடிக்கவேயில்லை. அம்பேத்கர் மாபெரும் சட்ட மேதைதான். இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்களுள் ஒருவர்தான். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் ஒப்பற்ற தலைவர்தான். இருப்பினும் அவருக்கு சிறப்பு செய்ய எத்தனையோ வழிகள் இருக்கும் போது இப்படி மாவட்டங்களுக்கு பெயர் வைக்கிற இந்த முறை எனக்கு பிடிக்கவேயில்லை.

செங்கல்பட்டு (காஞ்சிபுரம்) மாவட்டம் கூட ‘செங்கை அண்ணா’ வாகவும், ‘செங்கை எம்.ஜி.ஆர்’ மாவட்டமாகவும் அடுத்தடுத்து ஆட்சிக்கு வந்த ஜெயலலிதாவாலும், கலைஞராலும் மாவட்டப் பெயர்கள் பந்தாட, ஆரம்பித்து வைத்த கருணாநிதியே அதற்கு 1996-ல் முற்றுப் புள்ளியும் வைத்தார். அதன் பின்னரே வேலூர் மாவட்டமாக நிலை பெற்றது. ஏனோ எனக்கும் வேலூர் மாவட்டம் எனபதே பிடித்திருந்தது. 

வெள்ளையனை எதிர்த்து முதன் முதலில் சிப்பாய்க் கலகம் வெடித்தது இந்த வேலூரில்தான். உலகிலேயே தரையில் அமையப் பெற்ற கோட்டைகளில் இன்னு(று)ம் சிதிலமடையாமல், அழகு குறையாமல் இருப்பது இந்த வேலூர்க் கோட்டைதான்.

தென் கிழக்கு ஆசியாவிலேயே மிகப் பெரியதும், புகழ் பெற்றதும், ஐடா ஸ்கடர் அம்மையாரால் ஆரம்பிக்கப்பட்டதுமான கிறிஸ்துவ மருத்துவக் கல்லூரியும் இங்குதான் இருக்கிறது. (எங்கள் உறவுகளில் யாருக்கு என்ன நேர்ந்தாலும் உடனடியாக இங்குதான் சிகிச்சைக்குச் செல்வது வழக்கம்). அரசியல் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டால் அப்போதெல்லாம் சிறையில் அடைக்கப்படுவது இந்த வேலூர் சிறைச்சாலையில்தான்.

இன்னொரு சிறப்பும் இந்த வேலூருக்கு உண்டு. தமிழ்நாட்டிலேயே அதிகபட்சமான  வெயில் கொளுத்தும் ஊரும் இதுதான். ஆனால் வாழ்வாதாரம் என்று பார்த்தால் விவசாயத்தைத் தவிர ஒன்றுமில்லை. தொழில்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும்படி எதுவும் இல்லை. இராணிப்பேட்டையில் ‘சிப்காட்’ தொழிற்பூங்கா இருந்தும் பாரத் மிகு மின் நிறுவனத்தைத் தவிர (BHEL) வேறு பெரிய நிறுவனங்கள் இல்லை.

கொஞ்சம் பக்கத்தில் என்று பார்த்தால் குடியேற்றம் நகரம் ‘தீப்பெட்டி’ தொழிற்சாலைகள் மிகுந்த நகரம். அப்புறம் வாணியம்பாடி, ஆம்பூர் நகரங்கள் தோல் தொழிற்சாலைகள் மிகுந்தவை. மாநிலத் தலைநகர் சென்னை மிக அருகில் (சுமார் 120 கி.மீ.) இருப்பதாலும், மற்றொரு மாநகரமான ‘பெங்களூர்’ வேலூரிலிருந்து சுமார் 210 கி.மீ. தொலைவில் இருப்பதாலும் பிழைப்பிற்காக இந்நகரங்களுக்குச் சென்று பணிபுரிவோர் ஏராளம்.

நான் இருப்பது வேலூரிலிருந்து சுமார் 12 கி.மீ. தொலைவில் ஒரு சின்ன கிராமத்தில். ஆனாலும் நகரத்துக்கும் எனக்குமான தொடர்பு அதிகம். எந்த தேவைக்கென்றாலும் இங்குதான் வந்தாக வேண்டும். மற்றொருமொரு சிறிய நகரம் ஆர்க்காடு. (ஆற்காடு – ஆர்க்காடு இதில் எது சரி என்று தமிழறிஞர்கள் சொன்னால் உதவியாய் இருக்கும்) தினமணி நாளிதழ் ஆர்க்காடு என்றே குறிப்பிடுகிறது. இந்த ஆர்க்காட்டிற்கும் வேலூருக்கும் மையத்தில் அமைந்திருக்கிறது எனது ஊர். பேருந்து பிடித்தால் அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் இந்த இரண்டு நகரங்களில் ஏதாவது ஒன்றில் இறங்கலாம்.

சின்ன வயசில் வேலூருக்குப் போகும் வாய்ப்பு என்பது மிக மிகக் குறைவு. ஆனால் குடியாத்தம் (குடியேற்றம்) என்ற மற்றொரு நகரத்தில் எனது பாட்டி வீடு இருந்ததால் பள்ளிக்கூட விடுமுறையான ‘ஏப்ரல்’, ‘மே’ மாதங்களில் முழுவதும் அங்குதான் வாசம். அப்படி குடியாத்ததிற்கு போகும் போது வேலூருக்குப் போய் அங்கிருந்துதான் பேருந்து பிடிக்க வேண்டும். அதுதான் எனக்கும் வேலூருக்குமான முதல் அறிமுகம்.

வேலூரைப்பற்றிய சிறப்புகள் பல இருந்தாலும் கடந்த பதிவில் (வேலூர் மாவட்டம்) ஒரு நண்பர் பின்னூட்டமிட்டதைப் போல இந்த நகரைப் பற்றிய விமர்சனம் என்ன தெரியுமா?...

அரசன் இல்லாத கோட்டை, கடவுள் இல்லாத கோயில், அதிகாரம் இல்லாத காவலர்கள் (காவலர் பயிற்சிப்பள்ளி), தண்ணீர் இல்லாத பாலாறு....

வேலூர் மாவட்டம்....

மண்ணின் மைந்தர்களுக்கேயான ஒரு பெருமை, தாய் நாடு என்கிற கர்வம், மண் வாசனை போன்றவை எல்லா மொழி, இன, தேசத்துக்கும் பொருந்தும். உலகம் முழுவதும் சுற்றினாலும் நம்மூரில் வந்திறங்கி அந்த மண்ணில் கால் வைத்ததுமே ஏற்படுகின்ற அந்த சந்தோஷத்துக்கு ஈடு இணை எதுவுமில்லை. இது நான் பணி நிமித்தமாய் பல ஊர்களில் வேலை பார்த்துவிட்டு ஊருக்கு திரும்பும் போதெல்லாம் அனுபவிக்கிற உணர்வு. 

இது என்னுடைய மாவட்டம். ஆனாலும் இந்த மாவட்டத்தைப் பற்றி எனக்கு முழுமையாகத் தெரியுமா? என்று கேட்டால்... தெரியாது என்பதுதான் எனது பதில். இம் மாவட்டத்தைப் பற்றிய தகவல்களை தொகுத்தால் என்ன என்கிற யோசனை தேவியர் இல்லம் திருப்பூர் திரு. ஜோதிஜியின் தூண்டுதலாலே தான் ஏற்பட்டது. சரி முயற்சித்துப் பார்க்கலாம் என்றுதான் இந்த தொடர் பதிவைத் துவக்கியிருக்கிறேன்.

இதில் எனது சிறு பிராயத்து அனுபவங்களையும் கலந்து கட்டி அடிக்கலாம் என்பதும் எண்ணம். தகவல்களைத் திரட்டத் துவங்கியிருக்கிறேன். இது எவ்வளவு தூரம் சாத்தியம் என்று தெரியவில்லை. முன்பு மாதிரி புத்தகங்களைப் படிக்க முடிவதில்லை. நூலகங்களுக்குப் போக முடிவதில்லை. ஒரே வாய்ப்பு இணையம் மட்டும் தான்.

இந்த இணையத்தை நான் பயன்படுத்தத் தொடங்கியதே 2009-ல் தான். அதற்கு முன்னர் 2006-ல் மின்னஞ்சல் ஒன்றை ஏற்படுத்தி வைத்திருந்தாலும் அதனை பயன்படுத்தத் தெரியாத காரணத்தால் அது பயன்பாட்டிலேயே இல்லாமற் போய்விட்டது. அதுவும் தவிர நான் யாருக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்புவது, எனக்கு யார் அனுப்புவார்கள்? அப்படியே பயன்படுத்த வேண்டுமென்றாலும்  சைபர் கேஃப் மையங்களுத்தான் போகவேண்டும். இன்னோரு வேதனை கணிணியை பயன்படுத்துவது என்பதே தெரியாது! ஆனால் இன்று?.........

தற்போது வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் பணியிடத்தில் 2006-ல் சேர்ந்த போதுதான் கணிணிக்கும் எனக்குமான தொடர்பு மெதுவாக ஆரம்பமாயிற்று. பணி நிமித்தமாக எங்கள் நிறுவனத்தின் வேறு கிளைக்குச் சென்ற போது, கணிணியைப் பயன்படுத்தி ஒரு அட்டவனையை தயார் செய்து கொடுக்கச் சொன்னபோது... கணிணி அறிவு இல்லாதது குறித்து முதன் முதலில் ஒரு அவமான உணர்வு ஏற்பட்டது.

எனது கிளைக்குத் திரும்பியவுடன் முதல் வேலையாக எனது மேலதிகாரியைத் தொடர்பு கொண்டு கணிணி வேண்டும் என்று கேட்டேன். முதல் கேள்வியே கணிணி பற்றி உனக்குத் தெரியுமா? என்பதுதான். தயங்கித் தயங்கி தெரியாது சார்... ஆனா கத்துக்க ஆர்வமாயிருக்குன்னு சொல்ல... அதற்க்கடுத்த வாரமே கணிணி வந்துவிட்டது. அலுவலகமும் தங்குமிடமும் அருகருகே இருந்தது எனக்கு மிகவும் சௌகர்யமாய்ப் போய்விட்டது. அப்புறம் என்ன?... 

பணி நேரத்தில் அதிகம் பயன்படுத்த முடியாது. ஐந்து மணிக்கு பணி முடிந்ததும் கணிணியில் உட்கார்ந்தால் இரவு பத்து மணி வரை அதிலேயேதான். அந்த பழக்கம் இன்று வரை தொடர்கிறது.

கணிணி அறிவை கொஞ்சம் வளர்த்துக் கொண்டதும் அடுத்தது இணையத்தில் நுழைவதுதான். ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. இன்டர்நெட் மையங்கள்தான் அப்போதைய ஒரே தீர்வு. 

2009-ல் கர்நாடக மாநிலம் பெல்காம் என்ற நகரிலிருந்து 40 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள ஒரு ஊரில் பணியாற்றும் சூழ்நிலை வந்தபோது இணையம் குறித்த அறிவைப் பெறுவதற்காக ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக் கிழமையும் 40 கி.மீ. பயணித்து அன்று முழுவதும் பெல்காம் நகரிலேயே (முக்கியமாய் மூன்று மணி நேரம் இன்டர்நெட் மையத்திலேயே பொழுதைக் கழித்த சம்பவங்களும் உண்டு.

அப்போதுதான் ஆனந்த விகடனில் வலைத்தள அறிமுகப் பகுதியில் இருந்த சில வலைத்தளங்களின் முகவரியைத் தேடி உலவ ஆரம்பித்தேன். புதிய புதிய வார்த்தைகள்... இணையத் தமிழ் என்ற ஒன்று மெல்ல புரியத் தொடங்கியது. ஆர்வம் காரணமாக அப்போதே தமிழை தட்டச்சு செய்ய ஆரம்பித்து ஒரே மாதத்தில் எந்த அடிப்படை விஷயங்களும் தெரியாமல் ‘பிளாகரில்’ வலைப் பதிவை ஆரம்பித்தேன். 

அதற்கு முன்னரே கூட வேர்ட் பிரஸ்ஸில் ஒரு தளத்தை ஆரம்பித்து எப்படி தொடங்குவது என்றே தெரியாமல் அறிமுகப் பதிவாக அக்டோபர் மாதம் 2008-ல் ஒரு பதிவைப் போட்டு இன்றுவரை அது அப்படியேதான் கிடக்கிறது.

பிளாகரின் தளத்தை கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகள் தொடர்ந்திருப்பேன். ஆனால் யாரும் வருவது இல்லை என்ற காரணத்தால் கொஞ்சம் இடைவெளி கோடுத்தேன். அவ்வளவுதான் சுத்தமாய் காற்றாடத் தொடங்கிவிட்டது. மீண்டும் வாசகர்களை இழுக்க புதுப்புது பதிவுகளைப் போட்டும் பிரயோஜனமில்லை. எனவேதான் இந்த 'மறக்க முடியாத நினைவுகளை' ஆரம்பிக்க வேண்டியதாயிற்று.

இந்த வலைத்தளத்தை ஆரம்பித்தது ஆகஸ்ட் மாதம் 15-ம் நாள் 2011-ல். ஆனால் இன்று வரை எனது ஊரைப் பற்றியோ, எனது நகரைப் பற்றியோ, எனது மாவட்டத்தைப் பற்றியோ பெரிதாக எதுவும் எழுதவில்லை. அதனால்தான் இந்த 'வேலூர் மாவட்டம்' குறித்த தொடர் பதிவு. இந்த தொடருக்காக நான் திரட்டும் எல்லாச் செய்திகளும் மற்ற வலைப் பதிவுகளிலிருந்தோ அல்லது இணைய தளங்களிலிருந்தோ தான் எடுக்கப்படுகின்றன. அதனால் இதற்கு நான் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது. இது ஒரு தொகுப்பாக மாறும் பட்சத்தில் அனைவருக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்குமல்லவா?

இனி அடுத்த பதிவிலிருந்து நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் வேலூர் பற்றிய பதிவும் தொடர்ந்து இடம்பெறும். உங்களுக்கு தெரிந்த தகவல்களையும் இங்கு பரிமாறலாம். தகவல்களில் தவறு இருப்பின் சுட்டிக் காட்டவும் செய்யலாம்.