தேர்தலும் பெண்களும்

பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய சிந்தனை 19-ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில்தான் எழுந்தது. குறிப்பாக அந்தக் காலகட்டத்தில் முதன் முதலில் அமெரிக்காவிலும், பிரிட்டனிலும்தான் இந்தப் பிரச்னை தீவிரமடைந்தது, என்றாலும் இந்த இரண்டு நாடுகளுமே பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளிக்க முன்வரவில்லை.

1893-ம் ஆண்டு நியூசிலாந்து நாடுதான் அங்கு நடந்த பொதுத்தேர்தலில், உலகிலேயே முதன் முதலாக பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளித்தது. பின்னர் ஆஸ்திரேலியா 1902-ம் ஆண்டிலும், ஃபின்லாந்து 1906-ம் ஆண்டிலும், நார்வே 1913-லும் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளித்தன.

ஸ்வீடன், அமெரிக்கா இந்த இரு நாடுகளும், தங்கள் நாடுகளில் நடைபெற்ற உள்ளாட்சி தேர்தல்களில் மட்டும் வாக்களிக்க பெண்களை அனுமதித்தன.

முதல் உலகப்போருக்குப் பின்னர்தான் ஐரோப்பாவிலும் வேறு சில நாடுகளிலும் பெண்களுக்கான வாக்குரிமை பற்றிய வாதங்கள் தீவிரமடையத் தொடங்கின.

1914-39 காலகட்டத்தில் ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா, போலந்து, செக்கோஸ்லோவாக்கியா (1919), அமெரிக்கா, ஹங்கேரி (1920), பிரிட்டன் (1918-1928), பர்மா (1922), ஈக்வேடார் (1929), தென்னாப்பிரிக்கா (1930), பிரேசில், உருகுவே, தாய்லாந்து (1932), துருக்கி, கியூபா (1934), பிலிப்பைன்ஸ் (1937) உள்பட 28 நாடுகள் முதலில் அந்தந்த நாடுகளில் நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் மட்டும் பெண்களை வாக்களிக்க அனுமதித்தன. பின்னர்தான் பொதுத்தேர்தல்களிலும் ஆண்களைப் போலவே பெண்களுக்கும் வாக்களிக்கச் சம உரிமை அளிக்கப்பட்டது.

இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்த பிறகு பிரான்ஸ், இத்தாலி, ருமேனியா, யுகோஸ்லேவியா, சீனா ஆகிய நாடுகள் இந்தப் பட்டியலில் சேர்ந்தன.

இந்தியாவில் 1949-ம் ஆண்டு இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் மூலம் பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது.

பாகிஸ்தானில் 1956-ல்தான் பெண்கள் வாக்குரிமை பெற்றனர். இதற்குப் பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் 100-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகள் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை அளித்தன.

ஸ்விட்சர்லாந்து மற்ற நாடுகளைவிட வெகு காலத்திற்குப் பின்னர்தான் தன் நித்திரையிலிருந்து மெல்ல விழித்துக் கொண்டது. 1971-ம் ஆண்டு வாக்கில்தான் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கியது.

சிரியா 1973-ல் பெண்களுக்கு ஆண்களுக்கு நிகராக வாக்களிக்கும் முழு உரிமையை வழங்கியது.

பெண்களுக்கு இந்த உரிமைகள் சும்மா வந்துவிடவில்லை. 19, 20-ம் நூற்றாண்டுகளில் தொடர்ந்து நடைபெற்ற பல போராட்டங்களுக்குப் பின்னர்தான் பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டன.

அமெரிக்காவில் முதன் முதலில் பெண்ணுரிமைகளுக்காகப் போராடியவர் லுக்ரேஷியா மோட் என்பவர்.

1890-ம் ஆண்டு வயோமிங் மாநிலம் பெண்களுக்கு முதன் முதலாக உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் உரிமையை அளித்தது. அடுத்த 25 ஆண்டுகளில் மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொரு மாநிலமும் இதைச் செயல்படுத்தின. 1918-ல் 15 மாநிலங்கள் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கின.

பிரட்டனில் 1792-ம் ஆண்டு பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என முதன் முதலாக குரல் எழுப்பியவர் மேரி உல்ஸ்டோன்கிராஃப்டி. 1850-ல் ஜான் ஸ்டுவர்ட் மில் என்பவரும் அவரது மனைவி ஹாரியாட்டும் இந்தப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

விக்டோரியா மகாராணி பெண் இயக்கங்களுக்கு எதிராக இருந்தார் என்பது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது. ஆனாலும் 1869-ல் வரி கட்டும் பெண்களுக்கு மட்டும் உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் வாக்களிக்க உரிமை அளிக்கப்பட்டது.

1917-1918-ம் ஆண்டுகளில்தான் அந்நாட்டு நாடாளுமன்றத்தில் இதற்காகச் சட்டம் ஒன்று நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டப்படி 30 வயதிற்கு மேற்பட்ட பெண்களுக்கு வாக்களிக்கும் உரிமை வழங்கப்பட்டது. 1928-ல் 21 வயதிற்கு மேற்பட்ட எல்லா பெண்களுக்கும் வாக்களிக்கும் உரிமை வழங்கப்பட்டது.

யாருக்கு ஓட்டு போட்டீர்கள்?

சொன்ன மாதிரியே நான் ஓட்டுப்போட போகவில்லை. ஓடிஸாவிலிருந்து போக வர செலவு, முன்பதிவில்லா இரயில் பயணம், விடுமுறையின்மை இன்னபிற காரணங்களால் என்னால் ஓட்டுப்போட தமிழகம் போக முடியவில்லை. ஜனநாயகக் கடமையை ஆற்ற முடியவில்லையே என்ற வருத்தமும் கூட. ஆனால் மிக உண்ணிப்பாக தேர்தல் நிகழ்வுகளை கவனித்து வருகிறேன்.

முன்னேப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு இந்த தேர்தல் முடிவுகள் குறித்த கணிப்புகள் கேள்விக்குறியதாகத்தான் இருக்கின்றன. மத்தியில் யார் வரவேண்டும், யார் வரக்கூடாது என்பதில் நடுத்தர வர்க்கம் தெளிவாகவே இருக்கிறது என நினைக்கிறேன். ஆனால் கீழ் மட்டத்திலுள்ள ஏழை மக்கள் யார் பணம் கொடுக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு விசுவாசமாய் ஓட்டுப் போட்டிருப்பதற்கு வாய்ப்பிருக்கிறது. 

என்னுடைய குடும்பம் இங்கிருந்து தமிழ்நாட்டிலிருந்து இடம் பெயர்ந்து விட்டபடியால் என்னுடைய மனைவியின் ஓட்டு பதிவாவதில் எந்த பிரச்னையும் ஏற்படவில்லை. ஆனால் எங்கள் சொந்த ஊரான வேலூரிலிருந்து காஞ்சிபுரம் பாராளுமன்ற தொகுதிக்குட்பட்ட சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதியில் அமைந்துள்ள எனது குடியிருப்புப் பகுதிக்குச் சென்ற வாக்களிக்க வேண்டிய நிலைமை.

மனைவியும் சளைக்காமல் பேருந்துப் பயணம் மேற்கொண்டு சென்னைக்குச் தன்ன்னுடைய வாக்கைப் பதிவு செய்தார். அங்குள்ள எங்கள் பகுதியில் பணம் விளையாடியதாக தகவல் இல்லை என்கிறார். அவருக்கு யாரும் கொடுக்கவும் முயற்சிக்கவில்லை. காலையிலேயே சென்று ஓட்டுப்போட்டு விட்டு வேலூர் வந்து சேர்ந்து விட்டார். பதினெட்டு வயதைக் கடந்த என் மகளுக்கும் வாக்காளர் அடையாள அட்டைக்காக இணைய தளத்தின் மூலம் முயன்றேன். பதிவும் செய்தாகிவிட்டது. ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே செய்திருந்தும் கடைசிவரை பெயர் சேர்க்க முடியாமல் போய்விட்டது.

எங்கள் வீட்டிலிருந்து இரண்டு ஓட்டுக்கள் விழவில்லை. ஆனாலும் எங்கள் குடும்பத்தில் பணச்செலவு மற்றும் பயணச்சிரமம் பாராமல் என்னுடைய கடைசி சகோதரன் பெங்களூரிலிருந்து வேலூர் வந்து ஓட்டைப்போட்டதையும், இன்னொரு சகோதரன் சென்னையிலிருந்து வேலூர் வந்து ஓட்டுப்போட்டதையும் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். வேலூரில் உள்ள எங்கள் பகுதியிலும் ஓட்டுக்கு பணம் கொடுக்கும் வேலையை எந்தக் கட்சியும் செய்யவில்லை என்பதும் ஆறுதலான விஷயமே!

யாருக்கு ஓட்டுப்போடப் போகிறாய் என்று மனைவியிடம் கேட்டேன். அது ரகசியம் என்று சொல்லிவிட்டார். பின்பு யாருக்கு ஓட்டுப்போடுவது என்பது உன்னுடைய உரிமை. அதில் தலையிட மாட்டேன். ஆனால் எந்த அளவுக்கு நீ யோசித்து முடிவெடுத்திருக்கிறாய் என்பதை அறிய ஆவலாய் இருக்கிறது என்றேன். தயக்கத்திற்குப் பிறகு சொன்னார். மாநிலக் கட்சிகளுக்கு நிச்சயம் ஓட்டில்லை. காங்கிரசுக்கும் போடப்போவதில்லை. மத்தியில் ஆட்சிமாற்றம் வேண்டும். இப்போது நீங்கள் யோசித்துக்கொள்ளுங்கள் என்றார். 

என்னால் நம்பமுடியவில்லை. செய்திகளையும் செய்தித்தாள்களையும் தொடர்ந்து பார்ப்பவர். தற்போதைய கெஜ்ரிவாலிலிருந்து மோடி, ஜெயா, ஸ்டாலின் வரை ஒரு அனுமானம் வைத்திருக்கிறார். என்னுடைய நடுநிலைமையான அலசல்களையும் கவனிப்பார். ஆனால் இப்படியோரு முடிவை எடுத்தது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. இப்படித்தான் எல்லாருமே நினைத்திருப்பார்களோ!?

ஆக மத்தியில் ஆட்சி மாற்றம் வரக்கூடும். ஆனால் மாநிலத்தில் யார் அதிக இடங்களில் வெற்றி பெறுவார்கள்?  16-ம்தேதி  வரை காத்திருக்கத்தான் வேண்டும்!

யாருக்கு வாக்களிக்கப் போகிறீர்கள்?!

தமிழ்நாட்டில் தேர்தல் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. நானிருக்கும் ஓடிஸாவில் இரண்டாம் கட்ட தேர்தலும் முடிந்து விட்டது. தலைநகர் புவனேஸ்வரில் மிகக்குறைந்த அளவு வாக்கு சதவிகிதமே பதிவாகியிருக்கிறது. வெறும் 40%. ஆனால் அரசின் அத்தனை சலுகைகளையும் முதலில் அனுபவிப்பது தலைநகரங்கள்தான்.

ஊடகங்கள் தங்களின் கருத்துக்கணிப்புகளை வெளியிடத் தொடங்கிவிட்டன. ஆனால் மக்கள் என்ன தீர்ப்பு கொடுக்கப் போகிறார்கள் என்பதுதான் மில்லியன் டாலர் கேள்வி! இணையத்திலும் முகநூலிலும் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு பிரசாரம் களைகட்டியிருக்கிறது. ஆனால் இவர்களெல்லாம் களப்பணிக்குப் போகாதவர்கள். கணிணியில் உட்கார்ந்து கொண்டு கணக்குப் போட்டுக்கொண்டிருப்பவர்கள்.

ஆனால் அடித்தட்டு வர்க்கம் எப்போதும் இவர்களைப் பிரதிபலிப்பதில்லை. அவர்களுக்கு பேராசை எதுவும் இருப்பதில்லை. சாப்பாட்டுக்குப் பிரச்னை வந்துவிடக்கூடாது. விலைவாசி அவர்களை பாதிக்கக்கூடாது. தினசரி வாழ்க்கையை ஓட்ட ஏதாவது வேலை. இருக்கின்ற வசதிகள் எதிலும் குறை வந்துவிடக்கூடாது அவ்வளவுதான்.

ஆனால் நிலைமை அவர்களுக்கு சாதகமாகவே இல்லை. விலைவாசி விண்ணை முட்டுமளவுக்கு ஏறியிருக்கிறது. வேலையோ சொல்லவே வேண்டாம். விவசாயத்திலிருந்து கட்டிட வேலைவரை எதுவுமே சரியில்லை. என்னதான் செய்து வயிறு வளர்ப்பது? மாற்று வழிதான் என்ன? வானம் பொய்த்துப்போய் விவசாயம் என்பது கேள்விக்குறியாய் ஆனபின் கூலித்தொழிலாளியாக நகர்ப்புறம் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கி கிடைத்த வேலையை அது கட்டிட வேலையோ, கூலி வேலையோ செய்துகொண்டிருந்தவர்களின் பிழைப்பு கூட இப்போது கேள்விகுறியாகி இருக்கிறது.

மணல் திருட்டும் அதன் விளைவாய் ஏறிய மணல் விலையும் கட்டுமாணத்தொழிலையே பாதிப்புக்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறது. விலைவாசி ஏற்றமும், அத்தியாவசியத் தேவைகளான பால், காய்கறி, மளிகைப்பொருட்களின் விலையேற்றமும், உணவகங்களின் தாறுமாறான விலை நிர்ணயம், பொதுப் போக்குவரத்தான பேருந்துக் கட்டண உயர்வு ஆகியவற்றால் இவர்களின் வாழ்வு திண்டாட்டமாகப்போக கூலியை ஏற்றிக்கேட்க ஆரம்பித்தனர்.

ஆனால் விளைவு? ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் பீகார், ஒடிஸா, மேற்கு வங்கம் என குறைந்த ஊதியத்தில் வேலைக்காக மக்கள் படையெடுத்து வர இங்குள்ளவர்களின் பிழைப்போ கேள்விக்குறியாகியிருக்கிறது. இந்த வயிற்றெறிச்சலை எப்படிக் காண்பிப்பார்கள்? உழைத்துக் கிடைத்த காசையெல்லாம் டாஸ்மாக்கை வைத்து அரசே பிடுங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு அந்தக்காசிலிருந்து அம்மா உணவகம், அம்மா தண்ணீர் என அதிசயம் நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறது ‘ஆயா’ அரசு.

இது பாராளுமன்றத்தேர்தலாக இருந்தாலும் இங்கே ஆயாவா, தாத்தாவே என்ற போட்டியே பிரதானமாக இருக்கிறது. பி.ஜே.பி.கூட்டணி அடுத்து பலமானதாக இருக்கிறது. இதிலே காணாமல் போகக்கூடிய கட்சியாக காங்கிரசும், கம்யூனிஸ்ட்டுகளும். மத்தியில் யார் பிரதமாராக வர வேண்டும். அல்லது எந்தக்கட்சிக்கு வாக்களிக்கவேண்டும்? நடுநிலையாளர்களால் ஏதாவது முடிவுக்கு வர முடிகிறதா?

யாருக்கு வாக்களிப்பது? ஒவ்வொருவருக்கும் தனிப்பட்ட கருத்துகள் இருக்கலாம். அது பெரும்பான்மையானவர்களின் கருத்துக்களோடு ஒத்துப்போகவேண்டிய அவசியம் இல்லை. வாக்களிப்பதும் அதே போல தனிப்பட்ட உரிமையே! ரகசியமும் கூட. ஏன் கணவன் தன் மனைவியைக்கூட இன்னாருக்குத்தான் வாக்களிக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்த முடியாது.

ஆனால் ஜனநாயகம் நமக்களித்த இந்த வாய்ப்பை எப்படி யாருக்காக பயன்படுத்துவது? பிரதமர் வேட்பாளர் என்று நம்முன்னே நிறுத்தப்படுபவர் மோடி மட்டுமே. ஆனால் இவர் சார்ந்த கட்சியை மதவாதக்கட்சி, மோடியை கொலைகாரன், இந்திய ராஜபக்ட்சே என்று எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு தூற்றப்படுகிறாரோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு வளர்ந்து வருகிறார் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

காங்கிரசால் இன்னும் தெளிவான முடிவை அறிவிக்க முடியவில்லை. தேர்தலில் வெற்றி கிட்டாதோ என்ற அவநம்பிக்கயாக இருக்கலாம். அல்லது ராகுலை முன்னிருத்துவதில் கூட தயக்கம்தான் இருக்கிறது. ஆனாலும் கடந்த பத்தாண்டுகளில் மிக மோசமான ஊழலாட்சியைத்தான் நம்மால் அனுபவிக்க முடிந்தது. 

பின்னே, எந்தக்கட்சிக்குத்தான் வாக்களிப்பது? மாநிலக்கட்சிகள் என்ன யோக்கியம்? தனக்கு கிடைக்கும் இடங்களை வைத்து செல்வாக்குள்ள மந்திரிப் பதவிகளுக்காக பேரம் நடத்துவார்கள். அந்தப் பதவிகளை வைத்து மக்களுக்கா சேவை செய்யப்போகிறார்கள்? நிச்சயம் கிடையாது! ஆனாலும் ஓட்டுப் போடவேண்டும், யார் வந்தால் தேவலை!?

ஆம் ஆத்மிக்கு வாக்களித்து அரியணையில் ஏற்ற அவகாசம் போதாது. இந்திய அளவில் இன்னும் அவர்கள் காலூன்றவே இல்லை. ஆனாலும் பல ஆண்டுகாலம் தமிழகத்தைக் கொள்ளையடித்த கும்பல்களுக்கு திரும்பத்திரும்ப வாக்களிப்பதை விட, நாமெல்லாம் எதிர்பார்த்த ஒரு மாற்றம் வரவேண்டுமென்றால் ரௌடிகளும், கேடிகளும் மந்திரியாவதைத் தடுக்கவேண்டுமென்றால் நல்லவர்களும் நேர்மையானவர்களும் அரசியலில் இறங்கவேண்டும். 

ஆனால் காமராஜரில் ஆரம்பித்து, நெல்லை ஜெபமணி, டாக்டர் எம்.எஸ். உதயமூர்த்தி வரை தேர்தலில் நின்றபோது அவர்களுக்கு தோல்விதான் கிடைத்தது. அரசியல் தூய்மை என்பதை செயல்முறையில் நடத்திக்காட்டத் துணிந்து 'மக்கள் சக்தி இயக்கம்' என்ற பெயரில் அரசியல் களம் புகுந்தார் டாக்டர் எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தி. ஆனால் அது வெற்றிபெறவே இல்லை. இப்போது ஒரு சந்தர்ப்பம் வாய்த்திருக்கிறது. டெல்லியில் அதை நிரூபித்திருக்கிறார்கள் ஆம் ஆத்மி கட்சியினர். 

மக்கள் மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள். ஆனால் சரியானவர்கள் கிடைக்கவில்லை. இங்கே நாமும் தொடங்குவோம். ஆம் ஆத்மியோடு இணைவோம். பிற்காலத்தில் சரிப்பட்டு வரவில்லை எனில் தமிழகத்தில் தனித்தியங்குவோம். இப்போதைக்கு எங்கெல்லாம் இந்தக்கட்சி வேட்பாளர்களை நிறுத்தியிருக்கிறதோ அவர்களை ஆதரியுங்கள். எனவே ஆம் ஆத்மிக்கு வாக்களியுங்கள். இன்னும் இருக்கு எழுத... தேர்தலுக்குப் பிறகு எழுதுகிறேன்.

நட்புடன்,

கவிப்ரியன் (எ) ஞானசேகரன். 

தேர்தலுக்குப் பின் தமிழக அரசியல்

உள்ளாட்சித்தேர்தலுக்குப் பிறகு தமிழக அரசியலில் பெரிய மாற்றங்கள் ஏதும் ஏற்படவில்லை என்றாலும், தமிழக முதல்வருக்கு அசைக்க முடியாத துணிச்சலை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. தான்தோன்றித்தனம் தொடர்கிறது. எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்ற பழைய பழக்கமும் வழக்கமாகிவிட்டது.

சென்ற ஆட்சியின் பல நலத்திட்டங்கள், சமச்சீர் கல்வி, புதிய தலைமைச் செயலகம் இப்போது அண்ணா நூலகம் என்று வரிசையாக அவரின் மிக மட்டமான பழிவாங்கல் குணத்தைக் காட்டி வருகிறார். இதெல்லாம் யார்வீட்டு அப்பன் பணத்தில் உருவானவை? நானா திருந்துவேன்? இன்னும் 5 ஆண்டுகள் நான் வைத்ததுதான் சட்டம்! என்று சொல்லாமல் சொல்கிறார்.

நிரந்தர முதல்வர் என்ற கனவில் இருந்த என்னை 1996 ல் ஒருமுறையும், 2001-ல் ஒருமுறையும் வீட்டிற்கு அனுப்பி கொடநாட்டில் என்னை ஓய்வெடுக்க வைத்தீர்கள் இல்லையா? அதற்கு நான் பழிவாங்க வேண்டாமா? என்ற நினைப்பில்தான் முதல்வர் செயல்படுகிறார். அவரின் இலக்கு தி.மு.க.வோ அல்லது கருணாநிதியோ இல்லை. மக்கள்தான்! 

மீண்டும் அடுத்தமுறை வீட்டிற்கு அனுப்பத்தான் போகிறீர்கள். அதற்குள் ‘நான் நினைத்ததை சாதித்துவிட்டுப் போகிறேனே!’ என்ற தீர்மாணத்தில்தான் முதல்வர் ஜெயலலிதா இருக்கிறார். மக்களைப்பற்றி அவருக்கு என்ன கவலை? இனிவரும் 4 வருடங்களும் இந்தக் கோமாளிக்கூத்தை சகித்துக்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும்.

மற்ற கட்சிகள் செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கின்றன. இவ்வளவு காலம் குதிரை ஏறி சவாரி செய்த கட்சிகள் இன்றைக்கு வேஷம் கலைந்து போய் நிர்கதியாய் ஆகி அரசியல் அனாதைகள் ஆகியிருக்கிறார்கள்..! போராட்டம், மாற்றுக்கருத்து என்று வாய் திறந்தாலே ஜெயிலுக்குத்தான் போக வேண்டிவரும் என்பதால் வாய்பொத்தித்தான் கிடக்க வேண்டியிருக்கும்.

விஜயகாந்தின் அரசியல் இனி கேள்விக்குறிதான். இவரும் இவரது மனைவியும் தங்களை ஏதோ காப்பாற்ற வந்த கடவுள் என்கிற நிலைக்கு நினைத்துகொண்டு "கனவில்" மிதந்தனர்..! விஜயகாந்துக்கு என்று இருந்த "இமேஜ்" உடைந்து போன "மண்சட்டி" போல் இப்போது ஆகியிருக்கிறது. கருணாநிதியை எதிர்த்து வீரவசனம் பேசிய இவர், ஜெயலலிதாவை எதிர்த்து எதுவும் செய்யாமல் செல்லாக்காசாகப் போகிறார்.

தி.மு.க. முடங்கிப் போகுமா இல்லை முஷ்டி தூக்கி எழுமா எனபதை பொருத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். பா.ம.க. வில் ஏற்கனவே பிரச்னை ஆரம்பமாகிவிட்டது. வைகோவின் குரல் அவ்வப்போது ஒலித்து ஒலித்து அடங்கும். கம்யூனிஸ்ட்டுகள் மாற்று இடம் தேடி அலைவார்கள். இப்படித்தான் இருக்கிறது இன்றைய அரசியல் சூழல்.

தமிழக முதல்வராக இருந்த எம்.ஜிஆரின் மறைவிற்குப் பின் ஜா. ஜெ. போட்டியில் தமிழகமே அசிங்கப்பட்டு ஆளுநர் ஆட்சி சிறிது காலம் அமுல்படுத்தப்பட்டு பின்னர் வந்த தேர்தலில் அதிர்ஷ்டவசமாக, (எம்.ஜி.ஆர் இருந்தவரை தலையெடுக்கவே முடியாமல் இருந்த) தி.மு.க. ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது.

அந்த நேரத்தில் ‘தினமணி நாளிதழில்’ அதன் ஆசிரியர் திரு. கஸ்தூரிரங்கனால் எழுதப்பட்ட ‘தேர்தலுக்குப்பின் தமிழக அரசியல்’ என்ற தலையங்கத்திற்கு வாசகர் கடிதம் பகுதியில் நான் விமர்சனம் எழுதினேன்.   

22 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (பிப்ரவரி 5, 1989) நான் எழுதிய இந்தக் கடித விமர்சனத்தை உங்களோடு இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

‘தேர்தலுக்குப்பின் தமிழக அரசியல்’

ஜெயலிலிதா அணியும், இ.காங்கிரசும் இணைந்து போட்டியிட்டிருந்தால் வெற்றி பெற்றிருக்கும் என்று அவை பெற்ற வாக்குகளின் எண்ணிக்கையை வைத்துக் கூறுபவர்களைக் கருணாநிதி கிண்டலாகப் பேசியிருக்கிறார். தொலைக்காட்சியில் பேசும்போது, ‘அதுவும் இதுவும் சேர்ந்திருந்தால்... என்று பேசுபவர்களுக்கு இந்த உலகமே தோன்றாமலிருந்தால்’... என்று கேட்டிருக்கிறார்.

நம்ப முடியாத இந்த வெற்றியினால் மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருக்கும் இவர், தமக்கு கிடைத்திருக்கும் வாக்குகளைவிடத் தமக்கு எதிரான வாக்குகள் அதிகம் என்பதை மறந்தது ஏனோ? வாரிசுப் பிரச்னையினால் கட்சியில் உட்பூசல் ஏற்படாமலிருந்தால், நிலையான ஆட்சிக்கு உத்தரவாதம் கிடைக்கும். இல்லையென்றால் ஆட்சிக்கு குந்தகம் ஏற்படலாம்.

மற்ற அணித் தலைவர்களைவிட (ஜானகியோ, மூப்பனாரோ) ஜெயலலிதாதான் எதிர்கட்சித் தலைவராகச் செயல்படத் தகுதியானவர். தங்களின் கூற்றுப்படி, சட்டப்பேரவையில் தன் எதிர்ப்பாற்றலைக் காண்பித்து மக்களைக் கவருவாரேயானால் அடுத்த பொதுத்தேர்தலில் அவரது கட்சி வெற்றிபெறக்கூட வாய்ப்பிருக்கிறது.

ஆனால் அவர் மமதையையும், அகம்பாவத்தையும் எந்த அளவில் கட்டுப்படுத்தி வைத்துக் கொள்வார் என்றுதான் சந்தேகமாக உள்ளது.

தமிழக காங்கிரஸை தலைமை தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும்வரை இதன் நிலைமை இப்படியேதான் நீடிக்கும். ஜானகியை மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதும், எம்.ஜி.ஆரைப்போல் வரவேண்டும் என்ற சிவாஜியின் ஆசை இனி நிறைவேறாது என்பதும் இந்தத் தேர்தல் முடிவுகளில் தெளிவாகிறது.

(நவம்பர் 2011-ல் எனது மற்றொரு தளத்தில் வெளியான பதிவின் மீள்பதிவு)

எம்.ஞானசேகரன்.